هنر آشپزی
تذکره ی شیخنا الاستاذ الفرهاد شهریاری( رحمت الله علیه )

تذکره ی شیخنا الاستاذ الفرهاد شهریاری

آن صاحب چشمان مخمور، آن به شنیدن صدای شجریان کیفور، آن مرد با وفا، آن زاده ی چهار راه صفا، آن فسیل  باستانی، آن عاشق خرید میوه از کوچه ی شهرستانی، آن در فیزیک  و مکانیک تک، آن ساکن نارمک، آن مرد همیشه سرِکار و آن کِشنده ی خویش بر دار،  آن یار زود خشم وان صاحب ریش و پشم، فرهاد شهریاری بود و راننده ی ارابه و گاری بود . گرچه بی کمال بود اما در کل خیلی با حال بود.

ابتدای کار او آن بود که به دنیا آمد. چون تایه اش ورا بدید بانگ برآوردی یا للعجب کاین گوله کاموای مشکی پای در جهان گذارد. بس که به غایت ریش داشتی در همان اوان تولد.

نقل است چون چهل روز بگذشتی درویشی برو گذر کردی. به فراست بگفتی در ناصیه اش بینم که پُخی نشود. پس بگریستی و برفتی. چون به هفت برآمدی سرآمد هم عصران خویش گشتی گویند بر بام شدی و بادبیدک هوابکردی و سنگ بی انداختی کفتران همسایه را. روزی بر سر شاخ درخت بر شد به خوردن خرمالود . باغبانش گذر کردی ورا دیدی و کلوخ بی انداختی. فی الحال بانگ برآورد منو نزنی منو نزنی من گیلاسم. چون باغبان این ندا بشنید سر به سجده آوردی که از غرایب روزگار و علامات ظهور بُوَد که گیلاسی پشم آلود بر درخت خرمالود نشسته بُوَد.

گویند روزی به باغی شد سبز و خرم هشت فرسخ در هشت فرسخ پر از اشجار مشجره و قنوات مطهره و سنابل معطره و بلبلان غزلخوان و بساتین الوان . پس بر سایه ی درختی آرمید. پیری گذر می کرد. شیخنا ندایش داد یا ابی ماذا الاسم الجنه الصغیره فی هذه الارض الفریخه. وان پیر بگفتا عشق و سنبل ( کذا فی الاصل علم و صنعت) . به فراست دانست که نیک مکانی است . پس دستار از سر باز گرفت و کلاش از پای در آورد و رحل بی افکند به هفت سال.

و گویند این هفت سال به مویزی سر به کردی و هیچ مخوردی جز قالباس و سوسیس و برنج و خورش و نان سنگک و فسنجان و حلیم بادمجان و نوشابه و انواع اطعمه و اشربه و سیغار دود بدادی بسیار.

چون به سر رسید شیخ ابو سعید هادی اصفهانی بر وی در آمد و آواز داد مبارک باد بر تو این ریاضت که بردی و این مقام که کردی. پس رقعه ای به دستش داد . پرسید چیست این. آوازش داد زینهاد بگیر و دم مزن که لوسانس صنایع است و اگر این را هم نگیری که خیلی ضایع است.

پس بشنید و دستان شیخ ببوسید و برون شد. و این ابتدای شیخوخیت وی بود که از هجرت هفت صد و هفتاد و هفت بود ( کذا فی الاصل هزار و هفت صد و هفتا د و هفت حالا یه کم این ور اون ور توفیری نداره ) .

نقل است که بسیار مجلس می فرمود. روزی شیخ دوکتور ابولحسن نوری مروزی ( رضی الله عنه) بر مجلسش درآمدی . بانگ بکردی به آواز بلند یا کذاب چه گونه باشد فرق بین منشور پروجه و شرح بازه ی کاری ی پروجه . پس شیخنا فی الحال بفرمود فرق آن باشد که به چشمانت فرو رود و به جای دیگرت فرو نرود.

باز نقل است که روزی در حلقه ی اصحاب نشسته بود شیخ ابی معین اصطهبانی ( غفر الله ذنوبه ) بر روی گذر بکردی. عظیم منکر بودی در حق وی. ندا به سر انداختی یا شیخ علم مودیریت دانی. بفرمود دانم. گفت علم پروجه دانی گفت دانم گفت پی ام بی او کی دانی. گفت دانم. گفت استاندارد دابلیو بی اس دانی . گفت دانم گفت علم الاشیا دانی گفت دانم گفت علم الابدان دانی . گفت دانم. گفت علم الادیان دانی.گفت دانم گفت با آن ها چه کنی. گفت دهن تو را بگایانم. فی الحال شیخ ابی معین اصطهبانی ( رحمت الله علیه ) نعره ای بزد و بیهوش گشت.

و باز نقل است که روزی به دیهی گذر می کردی. مریدانش بر پای اوفتادند که یا شیخنا ما را کلمه ای گوی که در آن ISO9000 باشد و علم مودیریت پروجه باشد و سبب خلاص از استقراض باشد و در آن آموزش شیر پوینت باشد و موجب روزی ی حلال باشد و مفتاح گنج باشد و دلیل ارتقای شغلی باشد و موجب ازدیاد اولاد باشد و شناسایی ی مسیر بحرانی باشد و راهنمای الگوریتم زیمنس باشد و هِلپِ P3eباشد و سبب رضایت عیال باشد و ... شیخنا  انگشت نشان بداد و زبان برگشاد که بیلاخ .

و گویند جماعت مریدان نعره بزدند و گویند هفتاد کس جان بدادند ز بس که عظیم کلامی بود به تمامی.

شیخنا را کلام قصار بسیار بود از جمله داداش مرگ من یواش .و یا  چه جیگری.

و پیوسته می خواندی سازمو وردارم برم کنار باغچه بشینم شاید که عکس دلبر نازنینمو آب بیاره ببینم. و نیز بگفتی میون این همه کوچه که به هم پیوسته کوچه ی قدیمی ی من کوچه ی بُم بسته.

و گویند ورا مهر کسی در دل بود کز فراغش بگفتی every night in my dream I see you I feel you و این کس مگر در سفینه ی طایطانیغ به بحار بلاد چین و ماچین به طوفان غرقه گشته .

و شیخنا بسیار تسبیح بی انداختی و بگرداندی و ذکر بگفتی که یا علما و الفضلا و الصلحا اجلسوا جمیعکم محکم . اننا فتقصد چرخوا چرخا" سریعا. و نیز بگفتی اوسا کریم خیلی نوکریم.

نقل است کرامات بسیار داشتی . می نبشتی شب و روز چونان که مریدانش بگفتندی دو کرور کتاب استاندارد مدیریت پیکره بندی اش خود به دست خود کتابت کردی و نگاشتی به سه روز و چهار شب و عجبا که حتا یک دانه اش هم فروش نرفت.

و از کراماتش باز گفته اند که جعبه ای داشت که در آن سوراخی بود . چون در سوراخ سخن می گفت هشت فرسخ دورتر سخنش از جعبه ای بیرون می شد و مریدان می شنیدند و ان جعبه را موبایل می گفت.

و دیگر کرامتش آن بود که درس می گفت و چون درس می گفت کافه ی خلق بر مکتب و مجلس سر تصدیق تکان می بدادندی اما هیچ کس نفهمیدی که چه گفت. چندان کز وی بپرسیدند یا شیخنا الاستاذ چه فرمودی اندر باب مودیر پروجه و پی ام او و دابلیو بی اس . بفرمود ای بابا دور هم بودیم. و باز گفته اند بر هوا می رفت و از پنجره ی هواپیما دست تکان می داد.

و کرامت عظیم آن که تکه چوبی بر دهان بکردی و به آتش برافروختی و دود بکردی و به هوا دادی چندان که اثر نمی ماندی و باز دیگر باره به اعجاز همان چوب از جعبه برون بکردی بی هیچ عیب و علت و کاستی و آن چوب را سیغار نام بود.

نقل است روزی با جمعی از مریدان و یاران به راه اند سده بود. هوا گرم بود و آفتاب تموز چندان که بیم هلاک مریدان بود. پس دامانش بگرفتند و ندا دادند که یا شیخنا دریاب. پس شیخنا دست در جیب بکردی و رقعه ی رنگین ( کذا فی الاصل 5000 تومانی و 2000 تومانی ) در بی اوردی و در هوا تکان بدادی و بانگ بکردی : داداش در بس. 

گویند هزار مرکب راهوار ابیض و اصفر و اخضر ( کذا فی الاصل تاکسی سفید و زرد و سبز) از زمین وزمان و بر و بحر بجوشیدند و شیخنا و جمله یاران و مریدان را سوار بکردند و گاز بدادند و به مقصد برساندند.  و نقل است که روزی با مریدان به سفینه نشسته بودی در بحار غریب. بادی بزد و موجی برخاست. سفینه را علتی بادید امد ( با دید آمد یعنی پدید آمد. مترجم) چندان که بیم هلاک بود. شیخنا فرمود بیم مدارید که من بر آب خواهم شدن مگر شما را خلاصی باشد از این توفان و سبک از پی ام در آیید و دیگر باره بینمتان به ساحل امن. و یاران و مریدان گفتند بابا... فردین . و آب در دیده بگرداندند و آه بر کشیدند. چون شیخنا پای در آب نهاد به دریا فرو شد و فی الحال بانگ بزد کمکم کن کمکم کن نذار این جا لب مرگو ببوسم ... و گویند مردیدی بر او چیزی بی انداخت مر سبب استخلاص شیخنا پس شیخنا بفرمود دَ آخه مرتیکه ی خر نفهم -الاغ- تو هنوز فرق بین تیوپ نجات با نیزه ی شکار نهنگ رو نمی دونی آخه الاغ آخه نفهم آخه... گویند شیخنا ( رحمت الله علیه ) این ذکر بگفت  تا جان بداد . غفر الله.

۱۳۸۸/۳/۱٩ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

بخش هایی از یک کتاب چاپ نشده

از کتاب اندر احوالات! شیخنا فریدون میرزا معین الدوله

1-   روزی یکی از مریدانش ورا دید کاندر صحرا تپانچه بر روی خویش می کوبد و بانگ بر می کند

الا ای کردگار زمان و زمین

چه تنهایم در روزگاری چنین

پس درد بسیار اینک ببین

ز داغ یاران رفته گشتم حزین

2-  وآن دیگر روز شیخنا فریدون  میرزا معین الدوله بر خَرَکی لنگ سوار بودی. به دِیهی رسیدی طهران نام . مردمان بسیار بودند به بازار . به مسجد فرود امدی مر نماز نیم روز. کس نبودی جز یک تن پیر. شیخنا دستش ببوسید که حَبذا بر این غیرت که تو داری که در این آشفته بازار نماز نیمروزت به دیر هنگام نگذاری. پیر بگفتا کدام نماز نیمروز از شامگاه پسین در پی گیوه ام می گردم که به هنگام خسبیدن به زیر سر نهاده بودم و اکنون نیست.

3-  و روزی شیخنا فریدون میرزا  پلاس پاره پوشیده موی از سرِ خویش باز گشاده به مجلس اندر شد مر وعظ مردمان را . بر سر منبر شد خواست تا سخن گوید. بازش بنشناختند . بانگش بدادند های شوخ چشمِ فضول فرو شو کاین جایگاه چونان تویی نیست از این بارگاه بیرون شو. پس فرودش اوردند به سختی و درشت گفتند و نواختند به سنگی. دیگر روزش به مجلس شدی و این بار جامه ی نو بر تن و سر و روی اراسته. بزرگش داشتند و بر صدر نشانیدندش. فی الحال بگریستی و بازگشتی. ندایش در دادند کاین را سبب چه باشد شیخنا. بگفتا بر حال خویش می گریم که ارجم به درگاه بندگانِ باری به پلاس پاره ای ضایع شود و از فرازم به فرود اورند. می گریزم از ایشان تا که سر بر آستان باری نهم که مرا نه از باب پلاس پاره و موی ژولیده که به طاعت ناکرده و گناه بسیار هم از درگهش نمی راند.

 

4-  و شیخ بمردی. پس چهل روز به خوابش اندر دیدی، یک از مریدان. بگفتا یا شیخ به چه حالی. شیخنا بگفتی به حال تحیر، کاین سرای که بدان پای نهاده ام وادی ی حیرت است. 

۱۳۸۸/۳/۱٢ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

چند حکایت واقعی

رفقای قدیمی کجایین که ...فیلتر شد

صب چشامو که وا کردم یاد این افتادم که چار شنبه با صادق حرف فیس بوک و زدم. هوس کردم برم یه سری بزنم بر و بچه های قدیم رو اگه تونستم پیدا کنم. زمون ما که این چیزا نبود نامه بود و گاسم خیلی لولهنگت آب می گرف تیلیفونی یم داشتی.  را دسم نیس این چیزا . الخلاصه با کلی والزاریات اومدم سراغ کامپیوتر و ...

آقا گُه بزنن به این کامپیوتر. این چیه که عنهو شیکم بچه هی سف می شه هی شل می شه ...  اَن ... جمش کنین بریم دنبال زنده گیمون والا...

الانی روزنومه هم اینو نوشته .

بابا من نمی فهمم این انتخاباته چیه که مصب ما رو دراورده . کار که تعطیل، بازار که خوابیده ، ملت که آویزون ، این یارو فیس بوکم زدین بستین . حالا من این رفیقای قدیمی رو تو کدم جهنمی بجورم؟

 

حکایت زیر واقعی است:

یکی از همکاران  - محترم-  ما که زمانی برای خودش رییس بود و برو- بیآیی داشت به خاطر ورود یکی از عزیز دردانه های فلان مدیر به اداره مغضوب شد و از روی سمتش ورش داشتن.

 4 شنبه 30/2/88 ساعت 5 بعد از ظهر تو اداره این اقای عزیز دردانه رو می بینه . اقای عزیز دردانه می گه که باید روز شنبه اتاقت رو خالی کنی که من بیام توش بشینم خودتم فعلن جا نداری.

همکار ما طفلکی-  حرص می خوره و لبو می شه اما سرش رو می اندازه پایین  و می ره خونه. شام می خوره و می خوابه. اذون صب خانومش می یاد بیدارش کنه که پاشو  و نماز بخون می بینه ای دل غافل...

5 شنبه 31/2/88 صب خبر اومد که همکار ما خدا بی آمرز  اتاقش روخالی نکرده از این دنیا رفته. طفلی خانومش کارش رسید به بیمارستان .

جمعه 1/3/88 بهشت زهرا یه جای کوچولو واسه ی همکار خدا بی آمرز ما . اون عزیز دردونه هه و اقای مدیر هم اومدن بهشت زهرا یه اشکی می ریختن که نگو . بعد از ظهری که رفتیم خونشون دخترش داد می زد که چرا شما ها که از اداره اومدین بابامو نیاوردین ؟ ما هم انگار که ریده باشن تو دهنمون صدامون در نمی اومد.

شنبه 2/3/88   اتاق همکار خدا بی امرز ما رو خالی نکردن رو صندلی اش گل گذاشتن ...

1 شنبه 3/3/ 88  عصر ختمشه . اوتوبوس می یاد دم اداره ...

بدبختی این جاس که این م واقعیه

قریب 2 از دسته گذشته جلوس نموده بودیم. قل قل قلیان و زمزمه ی خنیاگران چشمان مخمور مارا خمارتر نموده مختصری چرت عارض شده بود. ناغافل آسید یحیا کازرونی  یا قدوس کشان آمده اذن حضور طلبید. دادیم . آمد . عرض کرد خاطر جواهر آسای همایونی ی ما مکدر نشود اما به فرموده جلسه گذاشته اند از باب رتق و فتق امور صناعات بخارت مشتعله در عمارت کلاه فرنگی باب همایون. سالون قونسولتاسیون اداره ی صناعات بخارات مشتعله.

فحش و فضیحت فرمودیم . فراشان را فرمودیم تا این مرتیکه ی پدر سوخته را فلک کنند که این اخبار ناگوار را ناغافلی وسط چرت آدم ندهد . شال و کلاه کردیم. درشکه آمد گفتیم برود. فرمودیم هوتول موبین مان را راه اندازی کنند. شوفور سویدی اورده ایم که چه . پدر سوخته ی نسناس لنگ رو لنگ بی اندازد؟ با ان چشمان ریز سبز هیزش .

رفتیم. 3 از دسته گذشته پس کلی مرارت رسیدیم . آقایان جمع بودند. فراشان ندا کردند که ما تشریف فرما شده ایم. قیام کردند. گفتیم بنشینند خوبیت ندارد لنگ در هوا باشند.

فرمودیم سریعا عرایضشان را به شرف عرض ملوکانه برسانند مختصری صداع داریم و بی حوصله ایم.

آمیز فرهاد ملک الکتاب منبر رفت از باب رعایت خواص صناعت و فواید ریاضت و شیوه ی بلاغت و اصول سیاست که از بس مزخرف گفت ما که نفهمیدیم چه گفت. سرآخر عرض کرد که از باب ترقی در علوم صناعات بخارات مشتعله لاجرم باید ادم باجنمی پیدا کرد که اورگانیزاسیون بلد باشد با جماعت مهندس نشسته قونسولتاسیون نموده پروگرام سه ساله بل کده بیش تر نوشته کارسازی نمایند که اسباب ترقی ی ممالک محروسه ی ایران فراهم گشته خودمان بخارات مشتعله را از بلاد خوزستان و سیرجان و برازجان بی آوریم تبریز و کرمانشاه و مشهد و تهران من باب استفاده ی رعیت جماعت در سیاه زمستانی- که زغال کم یاب است و نفط نایاب .

بس که حرف می زند این مردک. فاکولته ی صنایع غیر مستظرفه درس خوانده رفته در اداره ی صناعات بخارات مشتعله استخدام شده . زبانش هم تند است به قاعده ی فلفل هندی نمی دانم کدام پدر سوخته ای گفته مشغول باشد به کار. کلی هم جسارت کرده به ذات اقدس همایونی ی ما ایراد گرفت که کار این جوری نمی شود و پروگرام یک ساله می خواهد و پلان سه ساله می خواهد و پورت فولوی باید صناعت کرد که اداره ی صناعات بخارات مشتعله عقب نماند از اداره جات بلاد فرنگ و من باب اثبات این مدعا متود اورگانیزاسیون فرنگیان شرح کرد . 5 از دسته گذشت. از نفس افتاد جوش زد و کف کرد . فرمایش کردیم عرق شاتره حلقش بکنند تلنگش در نرود خونش بی افتد گردن ما . مثل گربه ی سیاه می ماند نحس است.

بعد آمیز علی اصغر خان وثوق الدوله فرمایش کرد. اول مختصری از ما تشکر کرد که قدوم مبارکمان را گذاشته ایم در سالون قونسولتاسیون اداره ی جلیله ی صناعات بخارات مشتعله . دویم گفت حکما خود ما که ظل الاهی امان برقرار به کار خود داناتریم . به شرف عرض ما هم رسانید که جماعت فرنگیان متود اورگانیزاسیونشان خراب شده و حکما مغناطیس این طرنتشان زایل گشته  که این همه شاقالوسی و سیفلیسی و رعشه ای و آبله ای و تراخمی و گر و کور لایشان وول می زنند و اصلا چه دخلی دارد که اورگانیزاسیون نماییم که خرجش زیاد است و اثرش کم . می گوییم ممدلی ی خرکچی بی یاید لوله ها را ببندد دمب خرش . سک بزند به ضرب و زور خر و خرکچی و مشتمال چی های حمام آصف وزیر می کنیم زیر خاک بخارات مشتعله برود داخلش. بعد رو کرد به آمیز فرهاد ملک الکتاب گفت این متود اورگانیزاسیون که گفتی متود کیست. مردک حالش بد بود دهنش پر بود از عرق شاتره زیر لبی یک چیزی بلغور کرد. نفهمیدیم چه گفت . زاکلر ، زامر، زاکمن، واکمن ...

امیز علی اصغر خان وثوق الدوله استهزا نموده که متودی که گفتی که واخواست شده و تلنگ صاحبش در رفته .

آمیز فرهاد ملک الکتاب عربده کشید که این متود ، متود رایج بلاد فرنگ است و اورگانیزاسیون شرح نموده به چه گنده گی و خزعبلات بسیار

مرتیکه بس که داد زد و هوار حسین کرد بند تنبانش پوسیده بود ؛ در رفت . آمد خودش را بپوشاند هول کرد انگار چانه انداخته باشد با سر افتاد روی آل و اوضاع ما و جگر ما را ترکاند بی شرف. انگار در هاون کوبیده باشند. خدا رحم کرد آل و اوضاعمان نترکید بی تخم و ترکه بمانیم.  دادیم فلکش کنند که دیگر آل و اوضاع ما  را وسط سالون قونسولتاسیون اداره ی صناعت بخارات مشتعله؛ در هاون نکوبد و له نکند. آمیز علی اصغر خان وثوق الدوله به دادمان رسید. بادمان زد و شربت دارچین حلقمان کرد. قدری هم با دستمال ابریشم آل و اوضاع ما را وارسی کرد که مختصری خوشمان امد و دردمان افتاد . دادیم دهان آمیز علی اصغر خان وثوق الدوله را اشرفی پر کنند و حکم محکم فرمودیم که رییس شود در همان اداره ی بخارات مشتلعه . بس که دانا به کار است این پدر سوخته می داند چه طور ال و اوضاع آدم را راست و ریست کند.

                                                                                                          

۱۳۸۸/۳/۱٢ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

دل آرا دارابی

صبح برایت نوشتم که امروز با خبر کوتاه اعدام دل آرا دارابی برایم چه قدر تلخ آغاز شد. روزهای پیش که اخبارش را دنبال می کردم – نمی دانم چرا اما  ته دلم انگار روشن بود که دل آرا اعدام نمی شود. به حرف وکیل مدافع اش که به نکات ابهام آمیزپرونده اشاره کرده بود  باور داشتم به جوانی ی خود دل آرا باور داشتم و به نقاشی هایش و به این که زنده گی را صمیمانه طلب می کرد.

در خبر روزنامه ی هم شهری – برایت صبح نوشتم – آمده بود که اجرای حکم اعدام به اندازه ای سریع بوده که حتا خانواده ی دل آرا  و وکلای وی  هم  زمان اعدام را نمی دانستند.

وکیل مدافع دل آرا گفته که سرعت اجرای این حکم به خاطر غرض ورزی ی اداره ی اجرای احکام و نیز خانواده ی مقتول بوده.

درباره ی اعدام این دختر با یکی از همکارانم در اداره حرف زدم.  گفت: ای بابا به من چه به ما چه یارو یه غلطی کرده اینام که کسی رو بی خودی اعدام نمی کنند که ...

و من می اندیشیدم که اگر دل آرا دختر من بود و  بی خبر اعدام شده بود – به گناهی که داشته یا ناداشته – من چه حالی داشتم...

برایت نوشتم. اما دلم می خواهدداد بزنم  ...

دل آرا دخترکم

صبح زود

آفتاب شرم زده از روی تو انگار

دلش نمی خواهد بیرون بی آید

تو گریه می کنی و می لرزی

و یادت می آید که چه لحظه هایی بوده اند

که تو انتظارآامدنشان را کشیده ای

و دلت می خواسته روزی

مک زدن کودکی را بر سینه های پر شیرت احساس کنی

و یادت می اید

که می خواسته ای

 آرزوهایت را روی بادبادکی 

نقاشی کنی

و این بار رنگی...

دخترکم دل آرا

ما     اما

همین امروز یادمان رفت

که تو گریه می کردی

و دلت نمی خواست

طناب دار را

بر گردنت حلقه کنند و

حنجره ی خسته ات دیگر تاب

داد

نداشت

که بی داد

توانش را ربوده بود.

آی دخترکم

بوم نقاشی ی تو حالا

در انتظار رقص کلکت

تا فردایی که دیگر طلوع نخواهد کرد

می ماند

و ما

باز هم تو را از یاد می بریم

که توفان حادثه از کنار لانه ی لرزان مان گذشت

دل آرا

بگذار حالا

کسانی که اعدام تو را عین عدالت

می پندارند

لبخند بر لب آورند

و تو دخترک اثیری ی من

پس پشت خاطره ها بنشینی و نگاه کنی

در هیاهوی

روز مره گی ی

ما زنده گان مرگ زده

کسی صدای خواهش تو را نمی شود

کسی تو را نمی بیند

کسی تو را حس نمی کند

جاری ی عدالت در سرزمین ما

دخترکم  دل  آرا

حلقه شدن طناب دار

گرد حلقوم تو بود

و تکرار این جریان

انگار شطی است علیل

از دیروز

تا فردای نا روشن ما

آرام بخواب دخترکم

دیگر کسی تو را

نمی ترساند

دیگر کسی تو را اذیت نمی کند

دیگر کسی به تو طمع ندارد

تو از یاد ما

از زنده گی ی ما

از بین ما

ما یی که نامردمانیم

مایی که  ما      نیستیم

رفتی

و همین

یعنی

خوش بختی!

۱۳۸۸/۳/۱٢ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

رستم و جو مونگ و ما

هو

سلام رستم

رستم عزیز به تو سلام می کنم و می گویم که دلم چه اندازه برایت تنگ شده .

 رستم جان خیلی وقت است که از تو  بی خبرم. معقول     قدیم تر ها اگر خودت را نمی دیدم نگاره هایت را می دیدم که زینت بخش دیوارهای خسته ی قهوه خانه ها شده اند.

اگر نامه ای از تو نبود اما نامت ذکر روزها و شب های مرشد ولی الله که بود. یادش به خیر رستم می آمدی و در جمع ما    آدم های خسته ی به ته خط رسیده  می نشستی و می ایستادی و می ماندی. می شدی برایمان همه ی آرزوهای داشته و ناداشته.

یادت می آید رستم وقتی که رفته بودی مازندران جنگ دیو سپید. مرشد داشت حکایت واقعه اش را می گفت. هادی خان خدای بی آمرز از ته دل داد زد یک گوسفند نذرت یا شازاده محمد؛ رستم دیو سفید رو زمین بزنه. ( این جا رو که نوشتم مجبور شدم چند دقیقه ای رو برم بیرون راه برم سیگار بکشم ، گریه کنم. گریه هم کردم. این اتفاق رویا نیست ، خیال نیست افسانه هم نیست. واقعی است  واقعی تر از خود من، از خود ما . چند سال پیش کرمانشاه اتفاق افتاد.) تو همه کس ما بودی؛ بابا مان، برادرمان،  بزرگ ترمان ، پهلوان مان .

آی رستم ، آی مرد ، آی شیر مرد

نمی دانم به تو چه بگویم . به تویی که روزگار با این که پشت تو را زمین زد و گرد پیری به چهره ات نشاند نتوانست         دست هایت را ببندد. به تویی که در بدترین شرایط هم آرمان هایت را قربانی ی خواسته هایت نکردی. آرمان هایت را قربانی ی ترس هایت نکردی.

 رستم

دلم می خواست الان این جا بودی تا سرم را روی پاهایت می گذاشتم و تو فارغ از این که جهان پهلوانی دست نوازش بر سرم می کشیدی و من تمام غریبی ی تو و خودم را یک جا گریه می کردم.

تو چه کردی مرد؟

نمی خواهم داغ دلت را تازه کنم اما یادت می اید ان روز که برای حفظ نام ایران؛ برای حفظ مردم ایران برای حفظ ان چه که به آن دل بسته گی می گویند؛ روی در روی پسر دردانه ات ایستادی؟ رستم خنجر تو پهلوی سهراب را پاره نکرد. تو جگر خود را دریدی. مَرد تو آموزگاری بزرگی؛   درست مثل خودت.

همتای تو فقط مرتضا علی است. تو همانی که از ته ته خاطره ها و اسطوره ها آمدی تا پرچم خدا پرستی و مردانه گی  را برافرازی در کنار مرتضا علی.  آن هنگام تو و او هم را نشناخته بودید و  در قدمگاه از رو به روی هم آمده بودید و شانه به شانه ی هم  ساییده بودید و از فشار زور شما کوه ساییده شده بود. ( این باوری است یا بهتر است بگویم بود                        در غرب کشور )  آی رستم آی رستم...

نه اسفندیار جوان بخت، نه کاووس سبک سر ،  نه دیو سپید و نه هیچ کس دیگر تو را از جایگاهت فرود نیاوردند.

رستم ...

اما

نامرد مردمی که ما هستیم ...

روزگار غربی شده . تو را نمی شناسند. دیگر حالا هر حسن موشی خودش را به هوای بادی بیلدینگ از تو قوی تر می داند. دیگر کسی تو را نمی شناسد.

دیگر براورنده ی آرزو های ما غول چراغ جادوی ال جی  LG است.

دیگر پهلوان رویاهای ما جومونگ است.

تهمینه را در کدام سراپرده ی عفت می توان جست؟

آی رستم آی رستم

تو که برای جنگ نیازی به لشکر نداشتی . دلت قرص بود به ایمانت به آن یگانه ی جهان آفرینی که آفرینش می گفتی به هنگام پگاه بامداد و نیمروز و شامگاه .

حالا جومونگ تجسم آروزهای ما ، پهلوان زنده گی ی ما شمشیر پولادین می خواهد  و لشگر و تاج و تخت ...

 ما نامردیم رستم.

  برو و در پس تاریخ، کنج خاطره های نا گرفته،  آرام بگیر؛  که ما ناآرامان دریا زده ی نامرد، ساحل خاطرات و آرزوهایمان را به گه کشیده ایم . بوی شاش و لاش مرده می دهیم.

برو و به سیمرغ بگو این طرف ها پیدایش نشود که ما نامردمان به هوای دینار و درهم شیخکان حاشیه ی خلیج بال هایش را می بندیم و به سراچه ی بی مقدارشان می فرستیم. ما را چه کار به سیمرغ؟ همین کلاغ های پیزوری ی کوچه در دار برایمان بس است.

اگر در رویاهایت سیاووش جوانمرگ را دیدی بگو خوب شد که مُرد و این بی ناموسی ها را ندید که جوانان امروز ما با شلوارهایی که از کونشان آویزان است -از ترس ایدز- برای دفع شهوتشان سراغ روسپیان نمی روند و زن های شوهر دار طلب می کنند.

رستم

برو و بگذار من هم خودم را در این شیشه ی شراب غرق کنم. شاید امشب یاری کند و مرا تا کنار بستر خوابم ببرد.

سلام مرا به همه برسان.

-        راستی واسه رخش مشتری گیر آوردم اگه هنوز پول لازمی بگو ردش کنم. یارو دس به مایه اس...

۱۳۸۸/۱/۳۱ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

سالِ نو- روز نو - نو روز

از رسیدن به نو روز در هراسم.

 

ازرسیدن به روزهای اول سال در هراسم.

از رسیدن به صدای شلیک توپ سال نو در هراسم.

از لمس لزج ماهی ی قرمز سال نو در هراسم.

از شنیدن دروغ های احمقانه ی سطح پایین اول سال

از شنیدن آرزوهای کوچک اول سال

در هراسم

از تحمل شکنجه ی عبور از لحظه ها خسته شده ام.

نزدیک تر شدن به مرگ چه لذتی داره که به هم تبریکش هم می گیم؟

۱۳۸٧/۱٢/٢٤ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

سلام حسین جان

سلام حسین جام

 

الان دیگر فقط 20 دقیقه تا فرارسیدن روز دهم محرم باقی مانده . روزی که تو در آن شهید شدی. روزی که تو در آن مثل یک مهر به پیشانی ی تاریخ نشستی مثل یک فانوس دریایی از آن دورها ساحل امن را نشان دادی.

 

 

از این حرف ها زیاد گفته اند خودت هم خیلی بهتر ازمن می دانی اصلا نیازی نیست تا چونان که منی برایت از این حرف ها بزند.

برای تو که چه عرض کنم ، برای خودش ، برای این که عریضه اش را پر کند. برای این که بی آید در صحنه و حرف بزند.

 

حسین از این که بدون القاب و تلقاب با تو حرف می زنم ناراحت نمی شوی می دانم . این ها برای آدم های کوچکی که باید در دیدگاه دیگران بزرگ باشند لازم است ، نه برای تو

حسین الان بیرون خانه ی ما سر و صدایی بر پا است.می کوبند بر طبل و سنج و بر سینه و شانه می کوبند دست و زنجیر. اما من نشسته ام و دارم برایت می نویسم. قصدم هم ثواب کردن نیست. می دانی .

می نویسم چون که محتاج نوشتنم. می نویسم چون که دلم گرفته و می دانم دلم گرفته چون به اسم تو پشت دیوار نامردی پنهان می شوند، می شویم ، شده اند، شده ایم .

تلخ است حسین نه؟ باور کن تلخ است.

 

یادم می آید جوان که بودم گاندی را برایم مثال می زدند که برای آزاد کردن هند از تو درس گرفته. یادم        می آید خدا بی آمرز دکتر هنوز دکتر برای ما ، دکتر شریعتی معنا می شود می دانی- از تو می گفت و از شهادت و پس از شهادت.

 

اما همه ی آن روزها رفتند و به قول فروغ : آن روزها رفتند ، آن روزهای خوب ...

حالا به قول منوچهر همون خواننده هه یادته که

حالا من موندم و غم مونده و مشتی آرزو...

 

 

روزهایی که احساس می کردم هر تپش لحظه اش گامی است برای عروج

حسین فیلم عروج اثر لاریسا شپتکو را که دیده ای؟

 

می دانی می دانم که می دانی -

اگر الان یکی از این اخوندهایی که خودش را فقط به خاطراین که رفته در یک مدرسه ی خاص درس خوانده و لباس اش عمامه و عبا و قبا است  روحانی می داند - این جمله ی اخری ی مرا بشنود حکم تکفیر مرا می دهد. می گوید: العیاذ بالله یعنی امام حسین فیلم نگاه می کند؟ اینبازی کردن با ارزش ها است این وهن امامت است . این توهین به تمام مقدسات عالم است.  ای خلایق به داد برسید . وااسلاما وا اسلاما رفت اسلام چه نسبت های ناروا که به اهل بیت می دهند! ...

 

یا یک چیزهایی در همین مایه ها.

 

دیگه حالیش نیست که بابا  ،  تو حسین عزیز تو که خودت بهترین کارگردان عالمی مگه می شه عروج رو یا ده فرمان کیشلوفسکی رو ندیده باشی.

توقع داره سینمای معنا گرای مورد نظر آقایون را نیگا کنی می دونم بابا آره وقت آدم خیلی عزیز تر از اینه که بشینه پای کارای صد تا یه غاز اینا...

 

 

 

حسین

نمی دانم چه خبر است.

 فقط می دانم به قول خودت :

این نبود آن چه ما می گفتیم.

حسین

این شب ها چه قدر سرو صدا است. همه جا داد و هوار راه  می اندازند. من دلم آشوب می شود. شاید بعضی ها واقعا برای خاطر این که تو را دوست دارند این کارها را می کنند اما می دانم که تو خودت این کارها را دوست نداری.

 

شاید دوست داشته باشی در این شب ها فیلم های مستند بی بی سی را نگاه کنیم با همدیگر و ببینیم که چه طور پرنده ها کیلومترها پرواز می کنند و راه را گم نمی کنند.

آن وقت به خودمان فکر کنیم که چه طور تا وقتی یک هو پشت یک میز می نشینیم یا یک عده دورو برمان جمع می شوند دست و پایمان و راهمان را گم می کنیم.

 

حسین رفیق من

 

تو هم دیده ای که در این دور و زمانه ی ما با یک قبضه ریش و یک تسبیح چه کارها که نمی کنند. راستی تو هم اون فیلم اخونده را دیده ای که دارد بر و بر در و دیوار را نگاه می کند و تا می فهمد که دوربین به سمتش رفته ادای گریه در می آورد؟

 

می بینی حسین چه طور گند زده اند به همه چیز؟

راستی عباس چه طور است؟

از قول من بهش بگو : لوطی دمت گرم ، خیلی مردی...

رضا موتوری خیلی سراغت رو می گرفت گفتم زود می آیی پیشمون . خندید دلش تازه شد.

 

دلش تنگ شده حسین از بس که تو این دیوونه خونه مونده.

 

حسین  جان

 

شیر خداو رستم دستانم آرزو ست

 

دلم گرفته از این مردم ادم نما- خودمم هم یکیشونم !-

معقول قدیما نون رو از قبل کار می خوردن امروز روز از قبل چیز مالی ی یه عده

حسین این نون خوردن داره؟

حسین چرا عقل مردم رفته کاسه ی سرشون

یا دنبال عشق و حال و عرق سگی و ویلا با ژیلا اند یا چشاشون رو بستن و زیر علم یه عده سینه می زنند که دین خدا رو واسه دنیای خودشون می خوان

تو که می دونی

بابا به اسم تو چی کارها که نمی کنند.

با اسم تو سر مردم رو می برن

 

 

یادش به خیر دکتر

یادته اون شب که داغ کرده بود چه چیزایی نوشت راجع به همین جور آدما؟ آره یادته تو حافظه ات از من خیلی بهتره.

ای علی به نام تو عدالت را قربانی می کنند.

حالا به نا م تو حسین عزیز

آزادی رو...

 

حسین درد روزگار ما چیه؟ موهای رنگ کرده ی دخترا؟ شلوارای خشتک آویزون پسرا؟ بلوتوث خفن  صحنه های اون جوری؟ آدمایی که واسه خاطر باز بودن دکون خودشون از تو مایه می گذارند؟

فراموش کردن این که

"ما نیز مردمی بودیم؟"

جار زدن اسم تو واسه خاطر مایه تیله

 

 

حسین

بابا خودتم می دونی که خبر یه چیز دیگه اس. اما من نمی دونم...

 

حسین من بپرسم این جا چه خبره ؟

این جا چه خبره که دیواراش این قده بلند شده اند؟ خونه هاش این قده تنگ شده اند و آرزوی آدماش

آرزوی آدماش

آرزوی آدماش

این قده کوچیک و حقیر؟

 

حسین خسته ام خیلی خسته ام ...

 

الان عاشورا رسید.

 

تولدت مبارک رفیق

تولدت مبارک ...

 

۱۳۸٧/۱٠/۱۸ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

گره خورده گی

گره خورده ام

 

در میان این انبوه پرشده از هیچ

 

مانند بچه گربه ای بازیگوش

 

گرفتار در چاهک مستراحی اما

 

نه دیگر  گربه ای نر

 

به کشتنم راغب است

و

نه مادری مهربان

 

 در پی شیر دادنم

 

 

۱۳۸٧/۱٠/۱٤ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

از سر هیچ

ما ناهار خود را مدیون نازک دلی قصاب و نانوا و ابجو فروش نیستیم.ما ناهار میخوریم چون آنها به فکر سود خویشند...آدام اسمیت 

 

قرنها پیش هرودت در مورد ایرانیان چنین گفته بود:مردمانی که از دو چیز می پرهیزند:دروغ و بدهکاری!...

 

این دو تا رو از نشانی ی زیر برداشته ام

http://pa.persianblog.ir/1387/5/

 

۱۳۸٧/۱٠/٧ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

اشتباهی به نام من

توی یک فرآیند اشتباه

 

توی یک چرخه ی ناقص

 

توی "یک" هیچ 

 

توی هیچ 

 

من نشسته ام به انتظار

 

ظهور آفتاب

 

که گرم بشم

 

که چشمام ببینه

 

که برم

 

کجا؟

 

ته همین هیچ

 

۱۳۸٧/٩/۱٧ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

همین جوری
تقصیر خودمه من مقصرم پس حرف دیگه ای نمونده خلاص
۱۳۸٧/۸/٢۸ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

گمشده

نمی دونم چرا بیرون از خودم

 

 دنبال چیزی  که 

 

توی خودم گم کرده ام ،

 

                                       می گردم.

 

نمی دونی چه درد بزرگیه که پیداش نمی کنم.

نمی دونی...

۱۳۸٧/۸/۸ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

کاسه ی چه کنم

دل من

این دل من

چه کند با غم

 

                           " تن" ها

چه کند با غم

                                      فردا

چه کند با غمِ

                            ِ" غم" ها

چه کند با

                                    این غم

چه کند با

                        غم تو

چه کند با

                              غم دل

چه کند با غم

عشق

 

دل من

این دل من

۱۳۸٧/۸/۱ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

روز سفت

چه روز سفتی بود امروز

عبور از بین

لحظات سنگی ی آن

 بدنم را

کبود کرده است

 

چه روز برنده ای بود امروز

خونی است

تمام بدنم

دستانم

پاهایم

حتا نگاهم امروز خونی است

 

دیر می گذرد این لحظه ها

بس که بی حال اند و بی حوصله

 

خمیازه ی کشدار

ساعت

بین دوازده و سی دقیقه تا شش

کلافه ام کرده

 

چه روز بود امروز

چون هنوز هم هست

حتا کنون که در بستر خواب دراز کشیده ام

سایه ی لحظه هایش از لای پلک های نابسته ام

" تو" می آید

من کبود و زخمی

بی دفاعم در برابر هجومش

 

بکارت خوابم را می برد این

کابوس بی پایان

لحظه های امروز

 

روز سیاهی بود...

 

 

۱۳۸٧/٧/٦ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

دعای شب قدر

 

سلام خدا

تو چه قدر خوبی

تو حتا از من هم خوب تری. . .

می بینمت ،

                حتما ...

چاکریم.

 

۱۳۸٧/٧/٢ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

زنده گی نامه

خانواده ی من اون قدر فقیر بودن که نتونستن منو حتا به دانشگاه بفرستن دیگه چه برسه به مهد کودک...

۱۳۸٧/٦/٢٧ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

آب و سراب

آزادی توی قاب بود

 

حکایت فردا مث خشت رو آب بود

 

سنجاب کوچولوهه واسه اپرای سوسمار بی تاب بود

 

اون کلاغه تو قفس ،

 کلاغ نبود عقاب بود

 

از زور بدبختی

 لامپ سر تیر چراغ برق محله مون

 

مهتاب بود

 

 

رخت خواب خیس بچه گیمون

 

        با شرمنده گی همیشه گَل دیوار،

 

رو به آفتاب بود

 

 

ما ساعت شیش و نیم صب می رفتیم مردسه

 

اون وخ دختر خوشگل همسادمون

 

-        که ما عاشقش بودیم و دم پنجره هم نمی اومد

تا لنگ ظهر خواب بود

 

وختی کار می کردیم و یارو

 

                   - صاب کاره

پولمون رو نمی داد

 

می گفتیم: ( تو دلمون به تخممون )

 

( با لبمون ) : ای آقا واسه صواب بود

 

بالا شهرمون -تا هیجده ساله گی- 

 

ته نواب بود

 

تو چله ی تابسون

 

تو سربالایی ؛ سر صلات ظهر

 

رادیات اوتوبوس خط یازده

 

بی آب بود

 

اسم راستکی ی ژیلا

 

                             ننه رباب بود

 

بهترین تفریحمون تا همین چن روز پیش-

 

چلوکباب خوردن توی مستراب بود

 

قدم زدن لب جوب و دلی دلی کردن موقوف شد

 

چون  که :

 

عصرشتاب بود

 

رفتم بخوابم ، چشامو بسم ،

 

خواب دیدم .تو خوابه یکی می گف :

 

 ای بابا  زنده گی همه اش سراب بود...

 

۱۳۸٧/٦/۱٩ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

سی کی دی CKD

چشم هایم را از درون

آلبوم

بیرون می کشم

در چشمخانه می گذارم

-مونتاژ چه چیز خوبی است.

پاهایم را از درون کوله پشتی ام بیرون می اورم

زیر بدنم می بندم

 - مونتاژ چه چیز خوبی است

روده هایم را از جعبه بیرون می آورم

درون شکمم لحیمشان می کنم

- مونتاژ چه چیز خوبی است

مغزم را

- آپ دیت کرده ام

از لای روکش ضد ضربه اش بیرون می آورم

در سر جایش

اسمبل می کنم

- مونتاژ چه چیز خوبی است

دلم ...

دلم؟

آه خدایا چرا هیچ کارخانه ای

دل

نمی سازد؟

 

 

 

 

۱۳۸٧/٦/۱٢ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

برای نسیم

در این وهم انگیز تنهایی

در این ناگزیر تردید

یقین بودنت مرا به خود می خواند

در این تشنه گی ی بی پایان سراب

زلال صدای تو مرا به خویش می خواند 

در این هیاهوی دهشتناک

دروغ

- صداقت چشمان تو -

صداقت

جشمان تو

مرا به آسمان می خواند

صدایم کن

۱۳۸٧/٦/٦ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

زنده گی

لحظه های عمرم را

-از ترس

مردن -

در صندوقی

نگاه داشته بودم

برای روز مبادا

***********

 

۱۳۸٧/٦/٦ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

بی دارم...

نه ...

 نه چونانم که

میثم

نه چونانم

که مرداویج

نه مانند هیچ کدام از پهلوانان و امامان

نه وحی می شودم

نه خوابی در دیده دارم

نه دستانی که خواهران توامان تقدیر کسی باشند

نه نامی که بر پیشانی ی آسمان گذرد

نه

نه اسلحه ای در مشت

نه قلمی در کف

نه پای افزار آهنین دارم

و نه

شیشه ی عمر دیوان در دست

چه کسم من؟

چه کسم من؟

همان هیچ کس ابن هیچ کس

آن محکوم ابدی ی زنده گی

                           همان مجرم محکوم به مرگ

همان که

-از بخت بد-

-در این جهنم بودن-

بی دار مانده است...

۱۳۸٧/٦/٥ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

لایحه ی حمایت از خانواده

برای اعتراض به این لایحه به نشانی ی زیر مراجعه فرمایید:

 

www.layehe.blogfa.com

 

۱۳۸٧/٥/٢۱ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

لحظه ای واقعی

پاهایم را می بندم

دست هایم را می بندم

چشم هایم را می بندم

گوش هایم را می بندم

 

در خیالم 

پرواز می کنم

در خیالم

 

در خیالم

 با تو

به گفت و گو می نشینم

در خیالم

 

در خیالم

لبان تو را

تو را

 می بوسم

در خیالم

 

 

در خیالم

زیر باران

زیر باران نرم بهار

زیر باران نرم و خیس بهار

راه می روم

با تو

- در کنارم

در خیالم

 

در خیالم

 آتشی بر می افروزم

تا به بهانه اش

تو را تنگ

در کنار خویش بنشانم

در خیالم

 

در خیالم

. . .

بغض فرو خورده ام می ترکد 

زیر بار

دهشتناک

تنهایی ی زندان انفرادی

 

بوی ادرار مانده

مشامم را انباشته

نوبت مستراحم دیر گاهی دیگر می رسد

 

چشمهایم باز است و گوش هایم نیز

در انتظار ورود زندان بان

- با شلاق مضرس اش

در امتداد دو متری ی سلول

قدم رو می روم

۱۳۸٧/٥/۱٦ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

یه مداد کوچولو دارم

با مداد می نویسم.

لذتی داره تراشیدنش، بویی که ازش بلن می شه...

همیشه فکر می کردم اون قد می نویسم که مدادم کوچیک بشه ، مثل نویسنده های قدیمی ی بزرگ  .

هیچ وقت نشد.

من نشسته ام و همین طوری مدادم رو می تراشم بدون این که چیزی بنویسم.

هیچ وقت نویسنده ی بزرگی نشدم.

هیچ وقت آدم بزرگی نشدم.

هیچ وقت آدم نشدم...

۱۳۸٧/٥/۱٥ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

وحشت و دروغ

آدمیزاد می ترسه

از یه چیزی می ترسه

واسه ی همین هم دروغ می گه

از دیگرون می ترسه

بهشون دروغ می گه

من  خیلی به خودم دروغ می گم

زیاد آقا زیاد....

********

ترسناک ترین چیزی که تو دنیا دیده ام

خودم هستم...

۱۳۸٧/٥/۸ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

شرمگین ما بی شرف ها مانده ایم

عنوان این یاد داشت برای کسانی به سن و سال من و انان که روزهای پیش و نخست پس از انقلاب 57 را به یاد دارند، آشنا است. شعری است از عزیزی که به اشتباه به زنده یاد معلم شهید شریعتی نسبت داده شد.

اما ان چه که مرا به نوشتن این یاد داشت بر انگیخت بی شرفی   و سگ جانی ی خودم است. بخوانید:

  • رسوایی فرمانده نیروی انتظامی استان تهران به روایتی با شش زن برهنه‏
    ‏- بازداشت امیری ، دبیر ستاد انتخابات استانداری قزوین در ماشین خود با وضعی زننده‏
    ‏- رسوایی اخلاقی معاون وزارت علوم‏
    ‏- بازداشت یک استاد دانشگاه در دانشگاهی در گیلان
    ‏- تعرض یک مامور حراست دانشگاه سهند تبریز به یک دانشجوی دختر‏
    ‏- بازداشت خدادادی، نماینده ملکان استان آذربایجان غربی در مجلس هفتم، به اتهام جرایم اخلاقی
    - بازداشت یک نماینده دیگر مجلس به اتهام تیر اندازی و سوءاستفاده اخلاقی
    ‏- افشای رسوایی اخلاقی رئیس دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد‏

و... فاجعه ی دانشگاه زنجان

چشم و دل منادیان بی بدیل حکومت اسلامی روشن

در شگفتم از کسانی که با کشیده شدن کاریکاتوری - منتسب به یک ****** - کفن پوش به خیابان می ریزند . در شگفتم از*******می داند که جد و مقتدایش مرتضا علی در باره ی حکایت دزدی ی پای افزار از پای زنی مرگ را بر مردان و آزاد اندشان روا دانست.

در شگفتم از****************دارد

در شگفتم از*** - این********- که چرا خود این بار از سر شرم و خجلت- مردن که نه - استعفا نمی کند.

و در شگفتم از خود که چرا نمی میرم.

ننگ بر من

ننگ بر ما که داغ این ننگ - ننگ زیر بار زور رفتن و تن به تزویر و ریا سپردن - را تا ابد بر پیشانی داریم.

آقایان ***********٨ ، نماینده گان انحصاری ی خدا روی زمین ! این است دستاورد دروغ های شما. دستاورد استفاده از کثیف ترین حربه علیه بشریت : تزویر. ضلع سوم مثلثی که به قول معلم شهید شریعتی از دو ضلع دیگر ( زور و زر) قوی تر است. ضلع********از خدا شرم نمی کنید؟ نمی خواهید از شدت ناراحتی دق کنید؟

۱۳۸٧/۳/٢٧ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

که چی ؟

امروز 19-3-87 رفته بودم بیمارستان - کدام بیمارستان بماند-

چند روزی درد داشتم و مرض - که البته همیشه دارم-

دکتر معاینه ام کرد و گفت برو سونو گرافی.

رفتم

مسوول محترم سونو گرافی فرمودند برو تاریخ 2-4-87 بیا.

گفتم که تا آن روز من می میرم انشاالله

گفت : که چی ؟ به من مربوط نیست.

گفتم : بله چشم . و رفتم

۱۳۸٧/۳/۱٩ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

فردای بعد از مردنم (1)
من آدم خیلی مهم نیستم. راستش رو بخواهین اصلا مهم نیستم. یه جورایی اصلا نیستم. نه کسی منو        ‏می‏شناسه نه من کسی رو . البته نه این که هیش کی ی هیش کی رو نه خوب من رو یه کسایی می شناسن مث اکبر آقا و اصغر آقا سبزی فروش سر خیابونمون یا ممد پسر همسایه که هر وخ می‏خواد ماشینش رو روشن کنه یاد من می افته- .افراد خونواده هم که منو می شناسن مثلن خواهرم که هر وخ بچه هاش امتحان دارن یادش می یاد که من هنوزم دارم نفس می کشم و می یارتشون پیش من که باهاشون درس بخونم . یا اصلن مث مادر مهربونم که روزای اخر ماه یادش می یاد پسر نازنینش داره حقوق می گیره .  دلم می خواد منم از اون آدما بودم که وختی می میرن روزنامه ها عکس گندشون رو چاپ می کنن و همچین جملاتی می نویسن که دل سنگ می ترکه مثلامرگ گاهی ودکا می خوردنه ببخشین، مرگ گاهی ریحان می چیندیا مثلن آفتاب را بی روی تو رنگی نیستیا جونم واستون بگه ، بلند بود و از اهالی ی همین دور و ورها بودیا مثلن این که عکسم رو بندازن گنده ها بعدم زیرش بنویسن متبرک باد نام تو اما می دونم که از این خبرا نیسوختی مردم ، می برنم چالم می کنن و ...                                        خلاصرو همین حسابم می خوام خودم واسه بعد مردن خودم بنویسم از همین حالا ******* فردای بعد از مردنم (1) رضا داوود منش نیای فرد ( روزنامه نگار) دیشب ، نصفه شب بود که تلفن زنگ زد. ترسیدم- هر موقع این جور زنگ می زنه می ترسم می دونستم که باید خبر بدی باشه ،‌می دونستم که باید خبر خیلی بدی باشه ، ولی نه این قدر بد.حسین حسینی بود، بغض تو صداش بود و گریه تو چشاش حتما و من از توی تلفن دیدم- که گفت فریدون میرزا معین الدوله رفت. من بهتم زد، انگار دنیا با تمام اوتوبوس های دو طبقه اش و حتا BRTهایش روی سرم خراب شد. قلبم رفت ته حلقم و برگشت. یاد اون لبخند زیباش افتادم که به لبخند ژوکوند گفته بود - ریدی بابا برو جلو گوز بده یاد همه ی اون وقتایی افتادم که مثل خر تو گل گیر می کرد و فحش می داد به زمین و زمان. یاد او وختایی افتادم که پشت فرمون ماشین می نشس و ویراژ می داد و لایی می کشید و مدام بوق می زد که خودش زودتر برسه به کارش.چه قدر بزرگ بود.  
۱۳۸٦/۱٢/۱۳ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

عشق و تنها عشق

The Bride was Beautiful. She sick. Cancer

Posted by: Photo-Master in People

Katie Kirkpatrick, 21, held off cancer to celebrate the happiest day of her life. Katie had chased cancer, once only to have it return-to clog her lungs and grab hold of her heart. Breathing was difficult now, she had to use oxygen. The pain in her back was so intense it broke through the morphine that was supposed to act as a shield. Her organs were shutting down but it would not stop her from marrying Nick Godwin, 23, who was in love with Katie since 11th grade.

Katie Kirkpatrick Godwin

Katie Kirkpatrick Godwin 1

Katie Kirkpatrick Godwin 2

Katie Kirkpatrick Godwin 3

Katie Kirkpatrick Godwin 4

Katie Kirkpatrick Godwin 5

Katie Kirkpatrick Godwin 6

Katie Kirkpatrick Godwin wedding

Katie Kirkpatrick Godwin 8

Katie Kirkpatrick Godwin 9

Five days later, Katie has died.

۱۳۸٦/۱۱/٢ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

عشق و تنها عشق

http://greatblogabout.com/?p=171

۱۳۸٦/۱۱/٢ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

مي ترسم

آره

اعتراف مي كنم كه مي ترسم. اعتراف مي كنم.

وقتي نگاه مي كنم به گذشته ام لحظه هاي رفت بر باد را مي بينم، مي ترسم.

وقتي به اكنون نگاه مي كنم و تنهايي و ناتواني هايم را مي بينم ، مي ترسم.

وقتي به آينده نگاه مي كنم و رنگ خاكستري ي غبار اندوده اش را مي بينم، مي ترسم.

ترسم را با كه قسمت كنم؟

سرم را بر كدامين سينه بگذارم كه دست هاي گرم و مهربانش نوازشم كنند.

------------------------------------------------------------------------------------------------------

براي خودم گذشته اي مي سازم سرشار از زيبايي

سرشار از مهر و ماه و محبت

نوازش پدرانه اي و محبت مادرانه اي

قهقهه اي مستانه و چرخ زدن هاي كودكانه در لا به لاي درختان سپيدار و چيدن دختركان سرخ گونه ي انار از سرشاخه هايش

نه

دروغ است

من اعتراف مي كنم.

                                       كجاست هم نفسي تا به شرح عرضه دهم

                                كه دل چه مي كشد از روزگار هجرانش

**********************

۱۳۸٦/۱٠/٢٥ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

باغ وحش

۱- من خرم ،‌تو خري ، او خر است ، ما خريم.  خوب پس اون ها مي آيند سوار مي شوند. 

۲- گاو خيلي فايده دارد اما حتا ۱ نقطه هم ندارد.

۳- بز اخفش سهمش در پيش برد دانش بشري از بسياري ادم ها افزون تر بوده. باور كنيد.

۱۳۸٦/۱٠/٢٤ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

يه بار ديگه نگاه كنيد.
http://www.ekincaglar.com/coin/flash.html
۱۳۸٦/۱٠/٢۳ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

 

فرشته گان خداوند سر خوش و شادان

 سر در پی هم

دور از چشمان خداوند خدا

                        فريادهای شادمانه

                                              بركشيده در عرش

 بالش ها يشان را به هم پرت می كنند

بال های هم را نيشگون می گيرند

 می خندند

 

برف می آيد

سپيد و نرم

آهسته  می نشيند

 چونان كه عروسی در بر داماد

زمين جامه ی سپيد بر تن می كند تا لختی سياهی ها را

                           به باد سپارد

دستان سرد كودكان

                                    در لا به لای برف ها

                                                 پی جنگی - كه خونين اش نمی خواهند -.

              گلوله های برفی

                                            از فراز سر آدمك برفی

دراين تنها جنگ شادمانه ی دنيا

           شاخسار درختان از قبای عروسی

                          سپيد

همه چيز سپيد

همه جا سپيد

 

برف می باد

                               آی خدا دور از چشمان تو

                                              تا صبح

                                 چند كارتن خواب ديگر

                                                                      می ميرند؟

---------------------

اين رو از توي بايگاني در آوردم دوباره گذاشتمش اين جا در سالي كه نه فقط كارتن خواب ها بلكه خيلي ها در ماشين هايشان در برف و بوران مردند.

خيلي ها در خانه هايشان يخ زدند از سرما كه گاز نبود و دروغ بود و صف دراز نانوايي ها

و لرز و گريه

۱۳۸٦/۱٠/٢۳ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

افراي بيضايي

۱- سپاس از صادق كه مارو برد تا اين نمايش رو ببينيم.

۲- براي من افرا نشاني بود از  روشن فكري ي گمشده ي ايراني. حالا چرا گمشده چون فكر مي كنم در پيچ و خم بودن و نبودن گمش كرديم. خودم تنها نه ، كل ايراني جماعت.

۳- افرا يه جوري معلمه اما -به جاي خودش- وقتي پا به پاي بچه هاش توي خيابونا راه مي ره مي بيني كه خودشم حال و هواي بچه گي داره. حتا جايزه هايي هم كه به بچه ها مي ده اين رو تاييد مي كنه.

۴- اشرافيت - بوي نا گرفته ي - ما ايراني ها مي خواد يه جوري خودش رو به او پيوند بزنه. جامعه ي عادي ي مردم هم همين طور. اما هيچ كدوم واقعا نمي دونن روشن فكري يعني چي- يكي مي گه روشن فكري نگاهدار - و در عين حال وامدار- گذشته ي ما است. يكي ديگه معتقده روشن فكري معشوقه ي شب هاي تار و بلند زنده گي ي اونه.

۵- اما روشن فكري - كه بعضي ها خيلي ادعاش رو مي كنن - واقعا هست؟

۶- افرا تو خيالش واسه فرار از دست واقعيت ها يه كسي رو مي سازه- رو شن فكراي ما هم همين طور هر كدوم سعي كردن يه آرمان شهر - يا يه قهرمان خلق كنن يا باشن. نگين نه - ممكنه كه بگين فلاني و فلاني اين ادعا رو نداشتن اما به نظر من ناگزير بودن ِ جريان اون ها رو به يه سمتي حركت داده كه - اين جوري فكر يا رفتار كنن.

۷- اين ناگزير بودنه از كجا مي ياد؟ يه ننه ي مريض بي حال تنها؟ - مثلا مردم-

يه برادر مشتاق رشد و دانستن - مثلا جوونا و قشر تحصيل كرده- ) چه اسم قشنگي هم داره برادر افرا - برنا- (

يه اميد به ايجاد ريشه اي ماندگار و عميق در بطن جامعه - كه عملا ايجاد نمي شود و نيست- ( در نمايش بيضايي - كه از خدا سلامت و پيروزمندي اش را مي خواهم- خواهر كوچك افرا - ماندا نام دارد و اصلا در نمايش نيست. فقط نامش را مي شنويم و تظاهر افرا و مادرش افسر و برادرش برنا را مي بينيم كه او هست. )

۸- روشن فكر كيه؟ كسي كه قهوه ي اسپرسو مي خوره و فرت و فرت سيگار مي كشه؟

كسي كه قهرمان مردمه و همه دلباخته اش؟ - و مردم در صورتي كه اين عزيز روشن فكر به ساز دل اونا نرقصه بي آبروش مي كنن- نمونه اش دوچرخه ساز عاشق افرا كه وقتي شنيد افرا نامزد دارد پول هايي را كه براي عروسي با فرا - به خيال خود- كنار گذاشته بود به بچه ها داد تا او را هو و بي آبرو كنند.-

كسي كه گذشته ي جامعه را پاس مي دارد و اشرافيت له شده را به اوج بر مي گرداند؟- نه فقط اشرافيت كه كل جامعه را - ؟

كسي كه خودش است فقط مثل من فكر نمي كند اما مثل من مي تواند لوطي گري كند - اشتباه كند و يا عاشق شود يا حتا اصلا گناه كند.

نمي دانم  .

==================================================

اون شب كه اين نمايش رو ديدم خيلي گريه كردم. دلم واسه ي چي گرفته بود؟ نمي دونم.

باز هم صادق ممنون . گل نرگست خوش بو. http://mianboresabz.blogfa.com/cat-26.aspx

۱۳۸٦/۱٠/٢۳ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

باز هم خسته ام من خسته ام من

باز من ديوانه ام مستم

باز مي لرزد دلم دستم

باز ...

نه اما اين بار برخلاف فرمايش روانشاد اخوان ثالث حال و هواي من هماني است كه بود .

دلمرده زير سقف كوتاه آسمان.

=======================================================

تنهايي چه حس غريبي دارد وقتي كه دست هايت هم خالي است و چشمها يت  غرقه ي آب .

و مي بيني كه ...

=====================================================

بابا اصلا كي گفته من قراره بنويسم مگه كوري نمي بيني كه نمي تونم؟ اين قبا واسه من گشاده. من يه كارمن كوچولوي گه گرفته توي يه اداره ي ريده موني ام.

مي دوني وقتي بچه بودم ننه ام كه مي خواس سر كوفتم بزنه مي گف : تو ؟ تو ريده ي مني حالا مي خواي به من چيز ياد بدي؟

واسه همينم من هميشه فك مي كردم كه بر خلاف تموم آدما كه از خاك ساخته شدن من از ان ساخته شدم.

رو همين حساب يه آدم متفاوت از ديگرون شدم!

مي بيني ؟ من اينم يه عقده اي ي ديوونه كه نمي دونم - والا نمي دونم بلا نمي دونم- خدا منو واسه چي خلقت فرمودن؟

مي دوني ديگه حال داد كشيدن هم ندارم .  من يه دروغم يه دروغ بزرگ هم نه - يه دروغ كوچيك بي اهميت و كوچيك كه حتا نمي شنونش.

 

۱۳۸٦/۱٠/٢۳ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

چه قدر سخته

باورم نمي شه

باورش برام مشكله

اصلا نتونستم بفهمم چي شده

نشناختمش

چه قدر عوض شده بود

قيافه ي خودم رو مي گم

تو آينه خودم رو ديدم

۱۳۸٦/٧/۱٤ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

دولاره

این نوشته در تاریخ ۳۰/۱/۸۵ تحریر شده بود. اما انگار باز هم تازه است. اخر تاکی ؟

براي من و برخي از ما كه ديگر به ميان سالي رسيده ايم ، خاطرات دهه ي 60 خورشيدي خاطراتي هستند همراه با دوگانه گي هاي بسيار . دوگانه گي از ان چهت كه سال هاي اين دهه آميخته اند با بوي باروت و خون و جنازه هاي سوخته و تكه تكه شده ي رفقايمان ، آميخته اند با نفرت و تحقير آميخته اند با احساس گناه و سردرگمي . چرا؟
ساده است . ما جوان بوديم و جوان بودن گناه بود. جوان بودن گناه هست. اين را هنوز هم مي توانيم حس كنيم. چنين مي گويم و مي گويم كه بيراه نمي گويم.
در آن سال ها جوان خوب از ديد بسيار كسان ، جواني بود با موهاي كوتاه پيراهني بر روي شلوار و كتاني اي به پا . جواني بود آماده ي مرگ . جواني بود با جاني پر از نوحه و گريه و آرزوي رفتن به سراي باقي كه شهادتش مي خواندند.
بودند كساني كه جوان بودند و چنين نبودند، با لباس هاي رنگي و شاد و رفتاري خلاف عرف حاكم. اينان گناهكاراني بودند كه موهاي شان رشته هاي آتش جهنم بود.
اغراق نمي كنم اين بر گرفته از شعري است از اشعار علي را غزوه كه دختراني را كه موهايشان از زير روسري پيدا بود چنين مي خواند.
براي من و برخي از ما هنوز خاطرات آن روزها زنده است. از همين رو است كه پيش تر در سطور بالا گفتم سال هاي دهه ي 60 آميخته اند با احساس هاي دوگانه . چرا دوگانه ؟ دلمان مي خواست كه ما هم نقشي داشته باشيم در جنگ و خوب باشيم. از سويي هم جوان بوديم و جواني هم سوداي بسيار در بر دارد.
يادمان نرفته روزهاي رنگ كردن دست كساني را كه آستين كوتاه داشتند. يادمان نرفته هنگامي را كه “ كميته” مي آمد و مي گرفت . چرا چون مثلا بر سر كوچه ايستاده بودي به گپ و گفتي با دوستي. يادمان نرفته كه چه عروسي هايي را كه با توجيه“ ما شهيد داديه ايم و شما مي رقصيد؟ “ بر هم زدند. و اصلا انديشه نكردند كه اين شب شب به ثمر نشستن آرزوهاي دور و دراز پدري و مادري است براي جوانش.
يادمان نرفته كه مي گفتند يا روسري يا تو سري .
يادمان نرفته كه چه قدر دختران را به جرم بد حجابي گرفتند.
نه يادمان نرفته.
از روز اول اردي بهشت دوباره نيروي انتظامي مي آيد. براي گرفتن جوانان . براي گرفتن بد حجابان بدون اين كه مصداق اين گناه ، اين جرم روشن باشد.
دوباره تحقيرها و توهين ها
دوباره فحش ها و فضيحت ها
دوباره
آن چه كه قرار بود از فرهنگ و خواسته ي قلبي ي افراد برخيزد اينك به ضرب و زور باتوم و پليس به خورد آن ها داده مي شود. جواني بهاري نيست جواني گناه است.
دلم يم خواست يك بار هم كه شده همه ي ما با هم، همصدا مي شديم كه ما حيوان نيستيم كه با چوب به راهمان بي آوريد.
من هنوز يادم نرفته .
۱۳۸٦/۳/٥ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

شب طولانی و شاخه گلی رز در زباله ها

پریدن از خواب و احساس قلبی که تند می زند در سینه ای خسته

مزه ی تلخ سیگار و دهانی بد بو

بی حوصله بیسکویتی را سق زدن

جرعه ای آب خنک

خیابان شلوغ

ترافیک

بوق

صدای تصادف

فحش و ناسزا

مشت و لگد

مدیر احمق

کارشناس خسته ی بی انگیزه

کاری ناتمام

نامه ی امضا شده روی میز شلوغ

چای نیم خورده

دود

دروغ

شب

بوی عرق پا و خوارش سر

دراز کشیدن در رختخواب

کابوس همیشه گی ی امتحان و مرده ها

و توالتی که گرفته است

زنده گی یعنی همین ؟!

۱۳۸٥/٩/۳ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

سلام بعد از فیلتر

سلام

نوشتم که فقط نوشته باشم. کار سختی بود دسترسی به این سایت. چرا؟

فیلتر شده بود.

از جایی که همیشه می نوشتم امکان دسترسی نبود.

به همین ساده گی

دیگر حتا سر زدن به اندیشه و خاطرات خودم هم دشوار شده . بامزه است. اما مزه اش مثل    مزه ی کثافت می ماند.

۱۳۸٥/٦/٢۱ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

صادق

براي صادق عزيزم و تمام تنهايي هايش

 

 

غم

درد

غبار

سراسر اين لحظه ها

ترس

شك

فرار

 سراسر اين لحظه ها

دروغ

ريا

دشنام

سراسر اين لحظه ها

لجن

خون

سراب

سراسر اين لحظه ها

تنهايي

سرما

عذاب

سراسر اين لحظه ها

مژده

سرود

صدا

كه تكرار مي شوند:

"سراسر اين لحظه ها"

 


واقعيتي است

كه برمي تابد

آفتاب

از پس

نهفت

شب تيره

واقعيتي است كه

پايان شب سيه سپيد است

باز هم واقعيتي است كه

من كورم

 

تمام شب

لای لاي

مادر

زمزمه ی نام  آفتاب بود

 

به آفتاب

دل داده بودم

ناديده

عاشق وار

مي نگريستمش

در خيال پنهان خويش

 

سحرگاهي

خراميدنش را

بر بلنداي نقرابي فام

آسمان

شاهد بودم

 

و اين آخرين تصوير ماندگار ذهن پريشان  من است

كور شده ام.


 

ويز

ويز

ويز

ويز

 

گفت و گوي عاشقانه ي مگس ها

براي من خوابزده ي

ظهر  تابستان

چه شكنجه ي دردناكي است.

 

۱۳۸٥/۳/٧ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

كاريكاتور

برزن و بازار و كوی و كوچه . . . شلوغ پلوغ .

بامزه است. كشيده شدن كاريكاتور در كشور ما اين همه سر و صدا دارد.

يادتان می آيد چند وقت پيش كاريكاتورهايی كه از پيامبر اسلام باعث بروز مناقشه شده بود.

حالا هم كه قضيه ی تبريز است و ...

اصلا نمی فهمم كه چرا ما ايرانی ها برای اعتراض به مسايل فرهنگی هميشه احتياج به چوب و چماق و بزن بزن داريم. چرا نمی خواهيم باور كنيم كه ديگر فرهنگ ما كهن نيست . كهنه است. چرا نمی خواهيم بفهميم كه انقلاب فرهنگی با بخشنامه های شورای عالی ی انقلاب فرهنگی به دست نمی آيد.

بابا ما ايرانی ها اصلا نمی خواهيم بفهميم. چوب و چماق را كه از ما نگرفته اند.

۱۳۸٥/۳/۳ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

حجاب
براي من و برخي از ما كه ديگر به ميان سالي رسيده ايم ، خاطرات دهه ي 60 خورشيدي خاطراتي هستند همراه با دوگانه گي هاي بسيار . دوگانه گي از ان چهت كه سال هاي اين دهه آميخته اند با بوي باروت و خون و جنازه هاي سوخته و تكه تكه شده ي رفقايمان ، آميخته اند با نفرت و تحقير آميخته اند با احساس گناه و سردرگمي . چرا؟
ساده است . ما جوان بوديم و جوان بودن گناه بود. جوان بودن گناه هست. اين را هنوز هم مي توانيم حس كنيم. چنين مي گويم و مي گويم كه بيراه نمي گويم.
در آن سال ها جوان خوب از ديد بسيار كسان ، جواني بود با موهاي كوتاه پيراهني بر روي شلوار و كتاني اي به پا . جواني بود آماده ي مرگ . جواني بود با جاني پر از نوحه و گريه و آرزوي رفتن به سراي باقي كه شهادتش مي خواندند.
بودند كساني كه جوان بودند و چنين نبودند، با لباس هاي رنگي و شاد و رفتاري خلاف عرف حاكم. اينان گناهكاراني بودند كه موهاي شان رشته هاي آتش جهنم بود.
اغراق نمي كنم اين بر گرفته از شعري است از اشعار علي را غزوه كه دختراني را كه موهايشان از زير روسري پيدا بود چنين مي خواند.
براي من و برخي از ما هنوز خاطرات آن روزها زنده است. از همين رو است كه پيش تر در سطور بالا گفتم سال هاي دهه ي 60 آميخته اند با احساس هاي دوگانه . چرا دوگانه ؟ دلمان مي خواست كه ما هم نقشي داشته باشيم در جنگ و خوب باشيم. از سويي هم جوان بوديم و جواني هم سوداي بسيار در بر دارد.
يادمان نرفته روزهاي رنگ كردن دست كساني را كه آستين كوتاه داشتند. يادمان نرفته هنگامي را كه “ كميته” مي آمد و مي گرفت . چرا چون مثلا بر سر كوچه ايستاده بودي به گپ و گفتي با دوستي. يادمان نرفته كه چه عروسي هايي را كه با توجيه“ ما شهيد داديه ايم و شما مي رقصيد؟ “ بر هم زدند. و اصلا انديشه نكردند كه اين شب شب به ثمر نشستن آرزوهاي دور و دراز پدري و مادري است براي جوانش.
يادمان نرفته كه مي گفتند يا روسري يا تو سري .
يادمان نرفته كه چه قدر دختران را به جرم بد حجابي گرفتند.
نه يادمان نرفته.
از روز اول اردي بهشت دوباره نيروي انتظامي مي آيد. براي گرفتن جوانان . براي گرفتن بد حجابان بدون اين كه مصداق اين گناه ، اين جرم روشن باشد.
دوباره تحقيرها و توهين ها
دوباره فحش ها و فضيحت ها
دوباره
آن چه كه قرار بود از فرهنگ و خواسته ي قلبي ي افراد برخيزد اينك به ضرب و زور باتوم و پليس به خورد آن ها داده مي شود. جواني بهاري نيست جواني گناه است.
دلم يم خواست يك بار هم كه شده همه ي ما با هم، همصدا مي شديم كه ما حيوان نيستيم كه با چوب به راهمان بي آوريد.
من هنوز يادم نرفته .
۱۳۸٥/۱/۳٠ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

حسين
ترسم كه اشك در غم ما پرده در شود.. .


چه حكايت غريبي است حكايت خاندان پيامبر.


اين روزها كه سياه پوش است اين روزها كه روزهاي داغدار است، چه غريبانه مي گذرند. چه مظلوم.
جاي جاي شهر را پارچه ي سياه كشيده اند، جاي جاي شهر را .

نوحه مي خوانند و طبل مي كوبند و زنجير ها بر شانه ها فرود مي آيند.
پرچم ها است كه بلند اند و بر بالاي هر كدام نامي، كه متبرك است.
حسين
زينب
عباس
اما كيست كه غريب تر از اينان باشد در ديار ما .
كه نام هست و نشانشان نه .
كه ذكر هست و مرامشان نه .
كه گويي تنها وردي هستند بر زبان ها و ديگر هيچ.

دلم گرفته
دلم عجيب گرفته است.
بيا تا برايت بگويم
چه اندازه تنهايي ي حسين بزرگ است
و تنهايي ي حسين
وراي باورهاي ما است
كه دل هاي ما مرده است
اي كاش خفته بودي كه
خفته را گر بجنباني بيدار مي شود
اما دل هاي ما . . .

كاش مي توانستم بگريزم
از خودم
از خودم كه باور ندارد.
از خودم كه بيگانه است.

از تشنه گي ي حسين مي گوييم
از بچه هاي بلا كشيده اش
از درد تن و زخم هايشان بسيار
اما
كجاست هم نفسي تا به شرح عرضه دهم
كه دل چه مي كشد از روزگار هجرانش

چه قدر از تو دورم،
چه قدر در پس پشت ظاهر آيينه
از لمس وجود تو دورم ،

آه كاش لحظه اي حتا از خود بيرون مي شدم
از شهر و ديار خواب زده ام بيرون مي شدم
از خانه ي بي باوري ام بيرون مي شدم

تو چه قدر در بين ما جماعت دو روي دروغ غريبي .

جاي تو در جنگل دروغ و دود و دغل نيست، حسين .
۱۳۸٤/۱۱/۱٩ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

باران، قربان بالت نباران

آی باران

قربان بالت

 نباران

مگر نمی بينی كف خيابان ها خيس می شود

مگر نمی بينی كف سوراخ  كفش های ما خيس می شود

مگر نمی بينی كه حتا كف پا های سرما زده و سياه  ما هم خيس می شود

آی باران قربان بالت نباران

مگر نمی بينی كارتن های خواب ما خيس می شود

مگر نمی بينی كه تن های پوشيده در لختی ی ما خيس می شود

مگر نمی بينی كه حتا خيال خانه ی كوچك گرم ما هم خيس می شود

باران قربان بالت نباران

مگر نمی بينی كه قطره  اشك های ما هم خيس می شود

باران

قربان بالت

نباران

۱۳۸٤/۱۱/۱٥ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

برف برف برف

فرشته گان خداوند سر خوش و شادان

 سر در پی هم

دور از چشمان خداوند خدا

                        فريادهای شادمانه

                                              بركشيده در عرش

 بالش ها يشان را به هم پرت می كنند

بال های هم را نيشگون می گيرند

 می خندند

 

برف می آيد

سپيد و نرم

آهسته  می نشيند

 چونان كه عروسی در بر داماد

زمين جامه ی سپيد بر تن می كند تا لختی سياهی ها را

                           به باد سپارد

دستان سرد كودكان

                                    در لا به لای برف ها

                                                 پی جنگی - كه خونين اش نمی خواهند -.

              گلوله های برفی

                                            از فراز سر آدمك برفی

دراين تنها جنگ شادمانه ی دنيا

           شاخسار درختان از قبای عروسی

                          سپيد

همه چيز سپيد

همه جا سپيد

 

برف می باد

                               آی خدا دور از چشمان تو

                                              تا صبح

                                 چند كارتن خواب ديگر

                                                                      می ميرند؟

۱ شنبه صبح ساعت ۹ پارگ جنگلی ی طالقاني

 

۱۳۸٤/۱۱/٩ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

گسسته شعر

از پس

شب تيره ی طولانی

                        روشنی ی وهم آلوده ی صبح

اتاقم را انباشت

                     من

                           اما

                                  چشمانم را

                                                  بستم

=========

مادران شيون كنان

هزاران هزار

               زنان مويه كنان

هزاران هزار

             بدن های پاره پاره

هزاران هزار

                     بر زمين خون آلود

تنها دشنه ای در ميانه ی ميدان

=============

راه می روم

در پهنه ی دشتی كه بوته هايش

                      بی شمار بوته ها يش

در خاك آرام گرفته اند

نگاه من اما

                در پی آن سپيدار بلند بی تابی است

                                  كه در توفان

                                               می رقصد

۱۳۸٤/٩/۱۳ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

ما حك شديم !

سلام عليكم

اما بعد

حاليه فی يومنا هذا به قصد تقرير شرح ماوقع مسافرت ينگه دنيا و كشف بلاد افرنگ و تحرير حالات مكاشفه و مراقبه قلم برقی به دست گرفته وارد وبلاغ شريفه ی هنر آشپزی گشتيم كه

مسلمان نشنود كافر نبيند.

ديديم قالب آشنای وبلاغ ما پاك شده كل صندوق خانه كه حاصل قريب ۳ سال ذرت پرت كردن بر مثل ما در عرصه ی وبلاغ نويسی بوده كافه اجمعين به يغما رفته دست تطاول اعدا گل باغش چيده و. . .

بيت

زين آتش نهفته كه در سينه ی من است

خورشيد شعله ای است كه در آسمان گرفت

آری حاليه من چونانم كه نپرس

در عزای نبشته جات اصيل و بی بديل فريدون ميرزا معين الدوله كه همه گی به قلم خامه ی رضا منتظمی به حليه ی طبع برقی آراسته شده بودند بايد بگويم كه

مصراع

زهر هجری چشيده ام كه نپرس

ای وای از جفای روزگار و ای وای از كرده ی دوستان بی مروت و دشمنان قدار.

علی هذا عزم جزم نموديم كه بی خيال نبشته جات شويم و برويم كشكمام را بسابيم و در آشپزخانه را مقفل نماييم. بلكن اين جوری بهتر باشد.

از جمله ی قاريين كرام و دوستان عظام و دشمنان كج مرام حلاليت طلبيده عرض می فرماييم

اگر بار گران بوديم رفتيم.

ديگر هم وبلاغ در نمی آوريم - حد اقل تا اطلاع ثانوی - تا تكليف ما با اين پرشين بلاغ بی معرفت روشن شود. اگر هم ر آورديم كه خوب حكما خوب كاری كرده ايم.

فريدون ميرزا معين الدوله

 

۱۳۸٤/۸/٢٩ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

فقط نگاه كنيد...

http://www.ekincaglar.com/coin/flash.html

۱۳۸٤/۸/٢۳ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

خسته ام بابا چرا نمی فهمم

چه قدر خسته ام . چه قدر . چه قدر يك واژه ی پرسشی است اما من و خيلی های ديگر آن را به جای واژه ی زيادبه كار می بريم.

اين جوری هستيم ديگر يعنی عوضی .

پرسش هايی را كه خودمان هم پاسخ ان ها را می دانيم مطرح می كنيم به چه اميدی ؟ شايد فقط يافتن هم صدا و تاييد كننده .

هم صدا ؟ مگر از اين گلوی ناگرفته ی دودآلوده ی بو گندو صدايی هم در می آيد؟

هميشه من خودم را پير تر از سن نقش بسته بر شناسنامه ام می دانم . هر كس می پرسد چرا دری وری جوابش را می دهم . اما واقعا چرا؟

چرا احساس می كنم هزاران سال است كه مرض گرفته و وبا زده كنج قفس تنهايی نشسته ام. ) علامت سوال نمی گذارم دليل اش را خودتان حدس بزنيد.- (

چرا درآمدن آفتاب و غروبش برايم هيچ معنايی ندارد.

چرا ياد و خاطره ی روزهايی كه اصلا در آن ها نبوده ام در ذهنم می گردند.

من آيا سايه ی گمشده ی از يك خطا در محاسبات زمانی نيستم.

من آيا فرآورده ی يك فرآيند غلط نيستم/

من واقعا خسته شده ام.

خانه ی اجاره ای ديگر برايم كسل كننده شده.

 

۱۳۸٤/٥/۳۱ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

اندر باب تعطيلی و باقی ی قضايا

مدتی اين آشپزخانه و جريده ی شريفه تعطيل شد.

دليل اش مسافرت ما به بلاد فرنگ يا فقدان سير و سركه و كماجدان و نون بيات و كله پاچه به جهت طبخ نبوده و نيست.

دليل اش فقط دل مرده گی و بی حوصله گی و خسته گی و مقداری هم افسرده گی است و همين .

حاليه فی اليومنا هذا راقم سطور همين طوری الكی ويرش گرفت كه مختصری اظهار فضله - همان فضل بخوانيد كه ناراحت كننده نباشد- بنمايد.

راقم اين سطور مدتی است كه به دنبال خودش می گرددو نمی يابد . اين است كه دچار ماخوليا و شاقلوس گرديده.

راقم سراپا تقصير اين سطور كه ديگر بوی نا گرفته اند و تكراری شده اند حتا خودش هم نمی داند كه چه می خواهد بگويد و بنويسد .

راقم اين سطور دلش می خواهد چند صباحی هم كه شده برگردد به عالم كودكی و بادبادك بازی و توپ پلاستيكی و تيركمون مگسی و الك دولك و بستنی های ۵ ريالی .

راقم اين سطور كه همانا فريدون ميرزا معين الدوله ی سابق باشد از دست خودش خسته است و بدبختانه انگار كه هزار سال است با اين خود خسته كننده همراه كه نه همزيست هم كه نه ... اصلا انگار هر دو وبال گردن هم اند.

راقم اين سطور كه همانا فريدون ميرزا معين الدوله ی سابق باشد دنبال سقفی می گردد بر بالای سرش كه وقتی ابرها دنبال سر هم می كنند و بازی در می آورند بتواند برايشان دست تكان دهد.

راقم اين سطور از خانه های اجاره ای دلش گرفته و می خواهد خانه ای داشته باشد برای خودش و برای همه ی دلتنگی هايش - حتا اگر خانه ی آخرتش باشد -

۱۳۸٤/٥/٢٤ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

من مرده بودم؟

من مرده بودم؟

من مرده بودم .

اين را مدام از خودم می پرسم و به خودم پاسخ می دهم.

چه چرخه ی غير قابل تحمل تكرار پذير دردناكي!

در اين غرقابه ی بد بوی مرگ اندوده ی سياه تنگ ، اميد رسيدن قايقی هست - هر چند - كوچك كه مرا به ساحل زنده گی ی روشن رساند؟

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

خودم حالم به هم خورد از اين نوشته .

از يك مرده چه چيز ديگری می شود توقع داشت؟

 

۱۳۸٤/۳/٢٩ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

رازبقا و رياضيات عمومی

شير زنان و روبه صفت مردان حاصل،  دريده شدن پرده ی عفت

لوطيان و عنتران حاصل،  سخره ی جوانمردی و پايمال شدن راستی

عروسكان بازاری ی زيبا و كودكان پشت لب سبز شده حاصل ، ارزانی ی آبرو

آهن كوه مردمان و كوچكی ی آرزوها حاصل ، خانه های تنگ و اجاق های كور

دروغ و دشنام و پلشتی در ويترين ها و نگاه ها ی خسته و گوش های بسته حاصل ؛ هيچ

هيچ

هيچ

 

۱۳۸٤/۱/٢٧ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

برگ سرای سلطان

از اين بالا كه به خيابان می نگرم چه همهمه ای است. انگار كه بی پايان انگار كه بی انجام .

بوق كر كننده ی خودروها و موتورها و .. .

صدای بلند اما نامفهوم مردم ...

صدای های بسيار

چه نزديكی ی عجيبی است بين آدمی و مورچه. همه روز از بامداد تا شامگاه سر در پی هر چيز به سوراخ ها و تيره مغاك ها فرو می كند . به اميد يافتن چيزی دندان گير تا بلكه به خانه و كاشانه آورد.

چه سود اما كه كم می يابد و گاه اصلا نمی يابد.

همانند مورچه مسيری از خويش بر جای می گذارد كه ديگران هم بدان روند و آيند. از      فرزندان و خويشان گرفته تا دگران و بيگانه گان. چه خويشی ی غريبی و چه خويشی ی قريبي.

گاه می پندارم كه اين خويشی همانده است با خيشی كه زمين را می كاود و می كند به اميد سبز شدن دانه ای و تخمی در بهاران كه انگار بيهوده پنداری است . در اين زمانه كه بهار نيست و دانه و تخمی در كار نه . و زرق است و برق است و بازی ی نور و رنگ و صدا و فريب و سراب و دروغ و دشنام .

سينه مالامال درد است ای دريغا مرهمی

دل ز تنهايی به جان آمد خدارا همدمی

 

۱۳۸٤/۱/٢٧ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

سالی كه نكوست

صبح امروز پس از مدت زيادی كلنجار رفتن با خودم بالاخره تصميم گرفتم كه به اداره بی آيم. راستش ديشب را اصلا خوب نخوابيده بودم. انديشه اي پريشان در سر داشتم كه در چشمانم تصويرش لانه كرده بود.

ديشب هنگامی كه بی كاری و بيگاری ی اداره به پايان رسيده بود ، دير هنگام ، به خانه برگشتم. ترافيك خيابان ها و داد و فرياد و سر و صدای همشهريان عزيز و ويراژ های پايان نايافتنی ی موتور سواران و ترقه های قدرتمند جوانان و ... همه و همه اعصابم را به هم ريخته بود. تا سر حد جنون رفته بودم . به خود می گفتم كه اين چه ديوانه خانه ای است كه در آن زنده گی می كنيم كه عزا و شادمانی اش همراه با عذاب و سختی است.

به خانه رسيده بودم. پس از گذشت زمانی دراز . می خواستم ماشين را جلوی خانه بگذارم كه در كناره ی باغچه ی فراموش شده ی جلوی خانه جوانكی ديدم با چهره ای واقعا عجيب. از آن چهره ها كه گاه در فيلم های ينگه دنيايی می بينيم. يك آن ترسيدم . چرا نمی دانم . به خود گفتم مباد كه هنگامی كه در را باز می كنم و می خواهم پياده شوم با چوبی بر سرم زند و ... تصميم گرفتم اندكی دورتر ماشين را بگذارم. اين كار را كردم.

وقتی در خانه را باز می كردم دوباره نگاهش كردم و اين بار ترسم به دلسوزی بدل شد. چه كرده بود مگر با من كه چنين از وی ترسيدم مگر نه اين است كه او هم شهروندی است همانند من و انسانی است كه آب می نوشد و راه می رود . از خويشم بدم آمد. ماشين را دوباره بر داشتم و به جلوی در خانه كنار هم او آوردم.

تا صبح همه اش در اين انديشه بودم كه نسل جوان امروز به كدامين گناه چنين رنجی را بايد بر دوش كشد كه نه خود بداند كيست و نه ديگران. بدون آن كه ايشان را بشناسند حكم درباره اشان می دهند. مجازاتشان می كنند و ...

صبح - نه شايد حدود ظهر حتا - از خانه به قصد اداره بيرون آمدم .

ديدم روی كاپوت ماشين با اسپری اي سياه رنگ امضای ناخوانايی است از كسی به حروف فرنگی . همانند همان ها كه گاه در فيلم های ينگه دنيايی می بينيم.

ماشين را پيش رنگ كاری بردم فرمود بايد كاپوت را كلا رنگ كنيم. رنگ اسپری جوری است كه با تينر نمی رود. يا چيزی در همين حدودگفت.

امضای روی كاپوت ماشين برايم حكم يك يادگاری ی دردناك دارد. يك دهن كجی ی نازيبا. اخ تفی كه روی زمين انداخته اند تا راهگذری را دل آشوب كنند.

چه بگويم؟

سال نو مبارك

 

 

۱۳۸۳/۱٢/٢٤ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

ياد داشت هايی بر فراز بالكن يك اداره

۹:۴۵ صبح

خانمی عرض ميدان هفت تير را از غرب به شرق می پيمايد. موتورسواری با سرعت به او نزديك می شود. موتورسوار با او به شدت تصادف می كند. خانم می ميرد.

======

۱۱:۱۰ صبح

ايستگاه اتوبوس سرشار از مسافر است. اتوبوس از دور تنوره كشان می آيد. نمی ايستد و می رود. مردم داد می كشند. مردی فحش خواهر و مادر به راننده می دهد. مرد ديگری عصبی می شود كه چرا به صدای بلند و در جلوی بانوان فحش داده . دو مرد دست به يقه می شوند. هم ديگر را می زنند. لباس ها پاره و چهره ها خونين مي شود.

===

هر ساعت

صبح زن تن فروشی می كند. مرد غرق در لذت به سراغ كار خويش می رود. زن پول را بر می دارد. زن به سراغ بچه هايش می رود. زن عصر برای بچه هايش لباس و غذا می خرد.

====

باز هم هر ساعت

اسفند آرام آرام راه می افتد كه برود. فروردين آرام آرام می خواهد كه بی آيد. نوروز شرمسار پشت در ايستاده و دل دل می كند كه بی آيد تو يا نه . مرد به سراغ ميوه فروشی می رود. قيمت ميوه ها خيلی وقت است كه رفته بالا. مرد ناسزايی - معلوم نيست به چه كسی - بر زبان می راند. مرد در دل می گريد شرمسار خانواده اش.

===

می شه اينم هر ساعتی از روز باشه

بچه به دنيا می ياد. بچه نازه . بچه مهربونه و شيرينه. بچه بزرگ می شه بچه می ره مدرسه .بچه ياد می گيره.بچه می ره دانشگاه. بچه ياد می گيره. بچه گرگ می شه. بچه ديگران رو پاره می كنه نه برای سير شدن فقط برای دريدن. بچه ديگه بچه نيس. بچه گرگ شده.بچه می ميره .بچه می پوسه و بوی گندش دنيا رو ور می داره.

۱۳۸۳/۱٢/۱٢ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

آقا مخلص كلوم

امروز از آن روزها است. نمی توانم بگويم كه از آن روزها بود چون هنوز تمام نشده . چون من هنوز در بند بی رحم ترين موجودی كه در تمام عمرم ديده ام هستم. اين موجود بی رحم عقربه ی ثانيه شمار ساعتی كه يا بر ديوار آويزانش می كنم يا بر دست می بندم. پيوسته حركت می كند . پيوسته به شاهرگ گردن من نزديك تر      می شود. درست همانند شمشيری كه هيچ گريزی و هيچ گزيری از برخورد آن با گردنم ندارم.

  • رفته بودم كه كاری كنم. نتوانستم. همسرم كه صميمی ترين دوست من است می گفت همين رفتن تو به اندازه ی انجام كار ارزش دارد. از ماندن و درجا زدن گريختی . اندوهی نيست اگر نتوانستی .

اما من با خود به جنگنم . هيچ گاه چرايش را نفهميدم كه چرا تا اين اندازه دلم می خواهد هر كاری كه می كنم به نتيجه ای رسد كه دلم می خواهد.

راستش من هنوز در پس پشت ۳۶ سال زنده گی - يا زنده گی مره گی - نفهميده ام كه دلم چه می خواهد.

آيا رفتن من به جايی كه دلم می خواهد و خويشم نمی داند كه كجا است فرجامی جز اين می تواند داشت؟

. . . نشسته ام ، همين طور درجای خويش مانده ام

                                                     اما

                                              بی انصاف عقربه ی ساعت مدام شمشيروار به گردنم نزديك تر می شود.

دلم می خواهد بروم.

راستی اگر دلتان خواست به نشانی ی زير سری بزنيد. بد نيست حتا اگر حال و حوصله ی خواندن نداشته باشيد می توانيد به موسيقی در آن گوش فرا دهيد.

 

 

۱۳۸۳/۱٢/۱٢ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

من می روم جايز نيست - من نمی روم

دلم می خواهد بنويسم و خودم را تسلای خاطر بدهم اما می دانم كه دروغ است.

دلم می خواهد كه بنويسم و همراه نوشته هايم زنده بمانم اما می دانم كه نمی شود.

دلم می خواهد كه بنويسم و همراه نوشته هايم بميرم اما

                                                                 نمی توانم.

نوشتن من تنها حركت پيوسته ی خودكار بر صفحه ی بی گناه كاغذ بود و بس .

                                                               چه دردناك حقيقتی است.

۱۳۸۳/۱۱/٢۸ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

 

هذيان هاي يك ذهن دپ عميق زده

من هميشه ترسيده ام.

من هميشه در ذهنم از رويدادهايي كه هنوز رخ نداده اند ترسيده ام.

من هميشه ترسيده ام كه موفق نشوم.

من هميشه ترسيده ام كه ديگران به خاطر شكستم ملامتم كنند.

من هميشه براي جلوتر از زمان رفته ام و در ذهنم شروع كرده ام به بررسي ي رويداد هايي كه هنوز رخ نداده اند.

من هميشه براي فرار از آن رويدادها شروع كرده ام به دنبال راه فرار گشتن.

من هميشه اين رويدادهاي فرضي را براي ديگران بازگو كرده ام و جوري وانمود كرده ام كه انگار روي داده اند.

من هميشه براي فرار از زير بار ملامت ديگران موقعيت هاي فرضي ي دشوار را واقعي جلوه داده ام.

من هميشه خودم را در موقعيت دشوار و وحشتناك تصوير مي كنم.

من دروغ مي گويم.

من خودم را بزرگي مي نمايانم كه روزگار با او سر ناسازگاري دارد.

من نمي خواهم كه ديگران ملامتم كنند.

من دست به كارهاي اشتباه مي زنم.

من رو به جلو فرار مي كنم.

من از دست خودم خسته ام.

من بيمارم اما خودم اين را نمي خواهم قبول كنم.

براي من 1-P با P فرقي ندارد اما جوري نشان مي دهم كه انگار هر دو براي من يكي هستند.

من توزيع ارلنگ دارم. دامنه ي وسيعي براي تغيير با پارامتر r كه  همه گي دور ميانگين وجود من هم بسته هستند.

ميانگين وجود من همين وجود كوچك درمانده است.

پارامتر r نشانه ي شرايط محيطي است.

من با شرايط تغيير شكل مي دهم اما ميانگين من هميشه ذهن بيمار و پريشان من است.

من مي ترسم و تابع من در نقطه ي اكنون شكسته است و حد راست ندارد چون با ترسم آينده را روي سمت راست نمودار از دست داده ام.

من حد چپ دارم .

من روي يك زنجيره ي ماركوف گرفتار شده ام كه با احتمال p=1 هميشه در حالت I هستم . حالت I من هميشه يك مرحله از اكنون عقب تر است.

من دچار پارادوكس لوون تي اف شده ام . صادرات وجود من بايد انديشه بر باشند اما نيستند. صادرات وجود من ترس بر هستند.

من نمي توانم با هيچ كدام از الگو هاي جانمايي ي يك وسيله بين چند وسيله يا چند وسيله بين چند وسيله افكارم را در ذهنم قرار دهم.

نمودار وجود من حول نقطه ي صفر چوله گي پيدا كرده.

 

من به خودم هم دروغ مي گويم.

من از خودم هم فرار مي كنم.

من انگار كه مرده ام اما هنوز هم مي ترسم.

 

۱۳۸۳/۱٠/٧ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

پنج انگشت

به آقاهه گفتم : حال منو می گيری ، حالتو م يگيرم

گفت: بيلاخ.

و منو زد .

شانس آوردم فقط يك انگشت شست داشت.

****

تو اداره پاداش پروژه ها رو تقسيم می كنن.

-رييس می گه : اين مال من ) يك چك بر می داره ( اينم مال من ( دوباره يه چك بر می داره ) اينم مال كارمند . و بيلاخ نشان می دهد .

شانس آوردم كه يك انگشت شست بيش تر نداره .

****

 

 

۱۳۸۳/۱٠/٧ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

چه قدر پير شده اي!

باور نمی كنم . نه باور نمی كنم . اين من ام .

رو به روی آيينه نشسته ام و در آن می نگرم. به درستی نمی دانم آيا به آيينه می نگرم يا اين كه خود را       می بينم . نمی دانم. چه اندازه تفاوت است بين تصويری كه روی آيينه افتاده با خود من .

آيا به راستی  و به تمامی اين من ام؟اين پيشانی ی چروكيده و اين چشم های گود افتاده ازآن من است؟

آيا اين چشم های بی نور همان چشمانی هستند كه زمانی خون بار و اشك افشان بودند ؟

اين صورت غبار گرفته و خسته اين موها و ريش سپيد شده به راستی از آن من استند؟

كجا است آن همه شورو اميد و آرزوهای سبز و آبی كه در فضايی سپيد می رقصيدند؟

من آيا اين چهره ام؟

من آيا كيستم؟

زمانی كه به دنبال محراب كمان ابرو های عزيزی دل از قبله بر شستم و نماز به خاك پای او بردم نيز اين چنين بودم؟

چه اندازه با خود بيگانه شده ام.

می پنداشتم كه روزی خواهد آمد كه خورشيد را در اتاق خانه ام به ميهمانی نشينم و ماه ار بر سر سفره ی نياز دعوت نمايم اما اينك در حضيض زمين تنها نشسته ام  و فقط نشسته ام . حتا نايستاده ام  كه نشسته ام.

گويی كه ديگر زانوانم  تاب ندارند .

چه قدر پير شده ام.

امشب - با خود عهد می كنم كه حتما همين امشب - بر سر مزار آرزوهای خويش بروم . سنگ قبر خودم را ديگر بار بخوانم . شايد - آری شايد - به ياد روزها و لحظه های زنده بودنم دوباره اشكی و خونی از ديده بر فشانم.

چه قدر پير شده ام.

۱۳۸۳/۸/۳٠ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

ياد داشت هايی از فراز بالكن اداره

به زودی ...

۱۳۸۳/٧/۱٩ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

دايناسور

تيرانوزوروس زيبای من ای مهربان ای يگانه

اين به خاك كدامين مغاك اندری و تو را تنها استخواني پوسيده بر جای مانده؟

اين ای يگانه ی من در باك كدامين خودرو هستی و تو را بی رحمانه می سوزانند كه خود لختی زودتر به مقصد رسند يا اين كه تنها به گذری پوچ و بيهوده بسنده كنند.

اينك آيا فرش سياه و تيره ی كدامين خيابانی كه گام های سرگردانشان را بر روی چهره ی نجيب و زيبای تو بنهند و در پی هيچ قدم بزنند.

اينك آيا دل گرم و مهربان تو در قالب كدامين قلب پلاستيكی بر سينه ی سترون دختركان آرايش شده ی پالايش نشده آويخته است؟

آه ای مهربان زيبای من ای تيرانوزوروس عزيز

برق چشمان روشن تو

اينك در لنز رنگی ی كدامين چشم بی پروا ی نابينای عشق نهفته است؟

تيرانوزوروس تنهای من

بر خاك - آن خاكی كه زمانی جولانگاه قدم های پر صلابت تو بود و شكارگاه بی رقيب تو كه عاشقانه فرزندانت نا نانخورشی هدی كنی - اينك كدامين برج ناساز نااستوار قد برافراشته؟

آه تيرانوزوروس زيبای من

دعا كن كه من هم به زودی به تو بپيوندم و از دست اين هيولاوشان دايناسور خوار كه حتا به استخوانهای ما هم رحم نمی كنند خلاصی يابم

با عشق و احترام

نوه ی كوچك تو

اژدهای كومودو

۱۳۸۳/٧/۱٩ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

خسته ام من خسته ام من

واقعا خسته ام. حتا از پر رويی ی خودم هم ديگر خسته شده ام. تا كی و به چه اميدی ؟

 اين همه به در و ديوار كوفتن و حاصل؟

واقعا هيچ . . .

سخت است كه انسان گياهي را سال ها به اميد گل دادن آب دهد اما عاقبت در يابد كه آن گياه همان سال های پيش همان دورها همان دوردست ها خشك شده بوده.

خشك

خشك خشك

پای كدامين چشمه را به دامان بسترت باز  كنم كه زنده شوي؟

۱۳۸۳/٧/۱۳ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

من نشسته ام

من اين جا ؛ درست همين جا نشسته ام

          و تمام خاطرم پر شده از

ياد دخترك كوچك غمگينی

                                 كه در يك صبح نارسيده

سينه ی نو رسته اش

بستر تماس لزج شهوتي بدبوی  شد .

من اين جا؛ درست همين جا نشسته ام

و تمام خاطرم را داده ام به دست باد

               تا نمی دانم بر كدام خاك

                                كه زيارتگاه هيچ كس نيست

سلام مرا به

آن جوان ترين فاحشه ی مغموم

برساند .

من اين جا ؛ درست همين جا نشسته ام

و می گريم.

۱۳۸۳/٦/۳٠ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

 

۱۳۸۳/٦/٢٩ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

اندر باب ايام عهد شباب

ديگه دل مثل قديم عاشق و شيدا نمی شه

تو كتابام ديگه اين جور چيزا پيدا نمی شه ) احمد شاملو كه زنده يادش باد)

 

از برو بچه های اين دوره ايراد می گرفتم كه عاشق نيستن. نمی دونن عشق چيه . عاشقی كردن براشون خريدن يه كتونی ی ۴۰۰۰۰۰ تومنی ی . يا خريدن يه پروتون يا يه زانتيا.

عشق براشون به معنای لاس زدن ( خشك يا غير خشك ) تو يه مهمونی ی با يه جنس مخالف يا تو يه اتاق خلوت .

از برو بچه های اين دوره ايراد می گرفتم كه محور عشقشون دور و بر كمر يادشون می چرخه.

از برو بچه های اين  دوره ايراد می گرفتم كه رضا موتوری رو اونا دست ممد الكی دادن . از برو بچه های اين دوره ايراد می گرفتم كه اونا دست كريم آب منگل رو تو نامردی از پشت بسته اند 

قيصر رو اونا به حبس كشيدن ...

اشتباه می كردم.

نه اين كه بچه های اين دوره اين جوری نيستن چرا هستن اما

مگه تقصير ما نيس ؟

كدوم ما ها كه می گيم هم پياله ی رضا موتوری بوديم او ن رو به بچه ها شناسونده؟

كدوم ما ها كه اين قده حرف می زنيم و ادعا می كنيم يه بار پای بساط عرق خوری ی اين بچه ها نشسته كه بفهمه حرف دلشون چيه - می گن مستی و راستی -

ما مقصريم

بچه ها؛ از روی همه ی شما شرمنده ام . باور كنيد.

۱۳۸۳/٦/٢٩ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

سنگ قبر

 


برای سنگ قبر خودم می نويسم.

 

. . .

 

خوانديد ؟

هيچ

همين بود

والسلام

۱۳۸۳/٦/٢٢ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

اندوه

اين كه پس از چندی دوباره سر و كله ی ناموزون اين جانب پيدا شده هيچ ربطی به عشق نوشتن ندارد. اصلا هيچ ربطی به عشق ندارد. دليل آن تنها اندوه گرانی است كه بر جانم افتاده.

اندوه از بی عدالتی ها و بی حرمتی ها . اندوه از تجاوز دو نامرد به ۲۶ كودك . اندوه از زندانی شدن پدری به دليل نويسنده بودن پسرش در كشوری ديگر. اندوه از اعدام دختری بی حواس. اندوه از بی هدفی ی عزيزانم . اندوه از سقوط آن چه انسانيت اش می خواندم . اندوه از مرگ رنگ ها . اندوه از پاچه های كوتاه اندوه از بی خواننده ماندن كتاب ها . اندوه از بی صدايی ی سه تارها

اندوه از ...

من اين جا بس دلم تنگ است . هر سازی كه می بينم . . .

۱۳۸۳/٦/٢٢ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

صدا

گوشي ي تلفن را كه گذاشت تمام بدنش عرق كرده بود اما از درون مي لرزيد. مي لرزيد. دست هايش هم    مي لرزيد اما خوش آيند بود اين لرزش.

چه صداي نوازش گري بود صدايي كه از درون گوشي مي آمد. مي آمد و مي برد، مي آمد و مي آورد ؛  لحظه هاي تنهايي را و اميد به همزباني .

چه صداي نوازش گري بود صدايي كه از درون گوشي ي تلفن به گوشش مي رسيد. صدايي زيبا كه حتما صاحبي زيبا و حتما مهربان هم داشت. صدايي كه از دور دست هاي شهر شايد مي آمد و انگار كه نزديك شدن دل ها را نويد مي داد.

چه اندازه اتفاق ها ي ساده مي توانند تاثير گذار باشند. اين را با خود بارها انديشه كرده بود. آن روز بعد از ظهر كه در خانه افتاده بود . از زور بي حوصله گي حتا ناي تكان خوردن هم نداشت. زنگ تلفن كه او را عصبي كرد. گوشي را برداشت كه با عصبانيت جواب دهد اما...

صدايي كه مي آمد مثل آمدن باران بهار؛ مثل جاري شدن رود؛ مثل شسته شدن برگ ها ... چه قدر لطيف بود.

 

و در آغاز كلام بود و اينك پس روزهايي كه شمارشان به فزون تر از 20 رسيده بود تنها كلام نبود، كه تپش قلب بود . تنها كلام نبود انتظار بود ؛ انتظار گذار لحظه ها و گردش دايره ي ناپيدا ي زمان .

تنها كلام نبود . شعر بود و – آري – شور هم بود.

تنها كلام نبود و اين بار وعده ي ديداري كه كلام را با نگاه در بي آميزد هم از راه رسيده بود...

 

************

مدت ها بود كه اين گونه حمام نگرفته بود. ريزش قطره هاي آب روي پوست تنش چه اندازه لطيف بود.   مي انديشيد كه آب تا چه اندازه مي تواند نوازش گر باشد ، مثل صدا ، مثل كلام.

*******

روي نيمكت نشست . دلش مي زد. دلشوره اي مطبوع درونش را پر كرده بود . چشم هايش هر طرف را مي كاويدند تا او را بي يابند. او نشاني داده  بود. لباس هايي را كه به تن كرده بود –  و حتما با وسواس انتخاب شده بودند - . به ساعتش نگريست زمان موعود رسيده بود.

******

به خانه رسيد. در را باز كرد. پاهايش انگار از رمق افتاده بودند. هيچ حوصله نداشت. خسته بود و خسته. بي حوصله بود و بي حوصله . روي تخت خواب ولو شد. پرسش هاي بسيار مادر را بي پاسخ گذارد و تنها داد زد كه شام نمي خورد و مي خواهد بخوابد.

*****

و خوابش نمي برد. چرا يي در پندارش مي دويد، به هر طرف به هر سو. چرا نيامد؟

دلش مي خواست كه خوابي ديده باشد آشفته و بيدار شود و به ساعت بنگرد و دريابد كه تا وعده ي ديدار زمان باقي است ان اندازه كه آماده شود و برود.

**

اما بيدار بود و خوابش نمي برد. تنها بود و بيدار بود. تنها بود و شايد در خواب بود. ته دلش چيزي        مي خليد . برخاست و تلفن راهرو را از پريز كشيد تا تنها تلفن اتاق او زنگ بزند آن هم آهسته . تا كسي بيدار نشود . تا شايد كسي در خوابش شريك نشود. به تلفن نگريست . تلفني كه در اتاقش روزهاو ساعت ها در دست گرفته بود . در دستاني كه عرق مي كردند و مي لريدند.

***

صدايي كه از درون گوشي ي تلفن آمده بود نوازش گر نبود. خنده اي بود عصبي كه پيامي داشت ساده . او بازيچه ي كوچك يك بازي ي بد بود. تنها بازيچه اي ساده كه شايد عطش انتقامي را فرو نشاند. انتقام از او و همه ي كساني كه همانند او بودند. و اين او ديگر او نبود كه خودش بود. ...

***

گوشي را در دست گرفت شماره اي را گرفت. بي آن كه بداند شماره ي كيست. با دست ديگرش شماره را روي كاغذ نوشت. انتظار كشيد تا صدايي از آن سوي ديگر پاسخ گويد.

صدايي نوازش گر به آن سوي خط رسيد . آن سوي خط دستي عرق كرد و دلي تپيد. دايره ي ناپيداي زمان در چرخش بود. بازي ي بد ديگري آغاز شده بود. اين بار اما او بازي گردان بود. و اين او نه او كه خودش بود.

 

 

 

: توضيح آن هنگام هنوز CLI و CLIP در ساختار مخابرات ايران وجود نداشت.

 

۱۳۸۳/٥/۱٠ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

اندر فوايد خوردن قورباغه و سرخ كردن كلاغ سی ساله
۱۳۸۳/٤/٢۱ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

باز من ديوانه ام مستم

دلم تنگ شده . برای چی يا كی ؟ برای اون روزا كه خونه ها با زمين قهر نبودن و صميمانه روی خاك نشسته بودن و اين جوری دماغشون رو بالا نمی گرفتن. واسه اون روزا كه مادر بزرگ های خسته و پير به خونه ی نوه هاشون راحت سر می زدن و از پله های زياد آپارتمان ها نمی ترسيدن. واسه اون روزها كه نون سنگك بود و مزه ی پنير و سبزي.

واسه اون روزها كه كنسرو كله پاچه تو فروشگاه شهروند نبود. واسه اون روزها كه می شد يه سيخ جيگر سالم رو كنار هر خيابونی خورد.

دلم تنگ شده واسه روزهای پر حوصله ی بچه گی كه سوار اوتوبوس دو طبقه می شدم و می رفتم تو خيال راننده گی .

دلم تنگ شده واسه اون روزهايی كه آبروهای پارك وليعهد سابق ) دانشجو ( با اون همه كاشی های آبی ی قشنگش برام پر از زيبايی ی رمز آلوده ای بودن.

من از دود و از فولاد و دروغ خسته شده ام. خيلی .

من از فراموش كردن بچه گی هام ، از پرسه زدن و دنبال يه لقمه نون گشتن ، از كافه گلاسه هايی كه مزه ی پوچی می دن ،‌از تاكسی های رنگارنگ بی مقصد ولگرد ، از سرعت بيهوده برای فرار از مقصد ، از قايم كردن بی هدفی خسته ام.

راستی رفيق كجا می شه يه قاچ هندونه ی خنك خورد؟

۱۳۸۳/٤/۱٧ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

باز من ديوانه ام مستم

دلم تنگ شده . برای چی يا كی ؟ برای اون روزا كه خونه ها با زمين قهر نبودن و صميمانه روی خاك نشسته بودن و اين جوری دماغشون رو بالا نمی گرفتن. واسه اون روزا كه مادر بزرگ های خسته و پير به خونه ی نوه هاشون راحت سر می زدن و از پله های زياد آپارتمان ها نمی ترسيدن. واسه اون روزها كه نون سنگك بود و مزه ی پنير و سبزي.

واسه اون روزها كه كنسرو كله پاچه تو فروشگاه شهروند نبود. واسه اون روزها كه می شد يه سيخ جيگر سالم رو كنار هر خيابونی خورد.

دلم تنگ شده واسه روزهای پر حوصله ی بچه گی كه سوار اوتوبوس دو طبقه می شدم و می رفتم تو خيال راننده گی .

دلم تنگ شده واسه اون روزهايی كه آبروهای پارك وليعهد سابق ) دانشجو ( با اون همه كاشی های آبی ی قشنگش برام پر از زيبايی ی رمز آلوده ای بودن.

من از دود و از فولاد و دروغ خسته شده ام. خيلی .

من از فراموش كردن بچه گی هام ، از پرسه زدن و دنبال يه لقمه نون گشتن ، از كافه گلاسه هايی كه مزه ی پوچی می دن ،‌از تاكسی های رنگارنگ بی مقصد ولگرد ، از سرعت بيهوده برای فرار از مقصد ، از قايم كردن بی هدفی خسته ام.

راستی رفيق كجا می شه يه قاچ هندونه ی خنك خورد؟

۱۳۸۳/٤/۱٧ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

 

۱۳۸۳/٤/۱٠ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

اندر فوايد قورت دادن قورباغه و خوردن كلاغ

 

۱۳۸۳/٤/۱٠ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

اصغر قاتل يادت به خير

دلم می خواهد استفراغ كنم . بالا بی آورم. عق بزنم. دلم می خواهد مغزم را از كاسه ی سرم در آورم و زير شير آب سرد بگيرم و بشويم. آن اندازه كه تمام فكرم پاك شود. بی هيچ حافظه ای بی هيچ شناختی .

دلم می خواهد كور  شوم. دلم می خواهد ديگر چشم هايم نبينند گوش هايم نشنوند.

نمی دانم چه بايد بنويسم.

*********************

خداوندگار تمامی ی در گذشته شده گان را بی آمرزد. پدرم سال ها پيش در گذشته شد. يادم می آيد كه روزی كه خبر مرگ مادرش را به او دادند نگريست و گفت حق است. اما...

اما روزی سرآسمه به خانه آمد چندان كه هرگز اين گونه نديده بودمش. روزنامه ای در دست . چشم هايی خيس و سرخ . صدايی كه ديگر گرفته بود از شدت هق هق . می گريست و شيون می كرد مانند كودكی پدر مرده مانند زنی شوی مرده . مانند ...

گفت پدری فرزند خود را از شدت ناچاری در جنگل های سرخه حصار سربريده است.

می گفت و می گريست و حتا بر سر می كوفت.

خدايش رحمت كناد كه رفت و نديد و نشنيد كه امروز

زهرای ۹ ساله را پدر هتك حرمت می كند و سر می برد.

دختركان ايرانی را به امارات می برند تا زينت مجالس شبانه ی شيوخ عرب باشند.

سن فحشا تا ۱۴ ساله گی پايين آمده است و ۹۰٪ آنان به خاطر فقر تن به هم خوابه گی های كثيف می دهند.

زمانی يك اصغر قاتل بود و يك ملت كه ديوانه گی اش را تاب نمی آوردند. اما اينك...

روزنامه ی وقايع اتفاقيه ی روز ۷ تير ص ۷ را بخوانيد. ستون روسری ی آبی كليد قتل دختر قايم شهري...

من چند جمله از آن ستون را برايتان می آورم...

فرق نمی كرد دختر يا پسر... يك دستمال حاوی مواد بی هوشی را جلوی دهانش گرفتم ...همسرم در خانه نبود. ... از ساعت ۶ و ۴۵ دقيقه تا ۱۲ شب من و سحر در خانه تنها بوديم ... بارها و بارها مورد تعرض من قرار گرفت...

 

پزشكی ی قانونی از شكم به پايين جسد را بسته بود و به خانواده ی سحر گفته بودند كه جسد در وضعيتی نيست كه قابل شست و شو باشد. تمام بدنش كبود بود . آثار بريده گی روی آن ديده می شد. ..

 

... فشار به ناحيه ی معقد سحر باعث از بين رفتن روده ی او شده است... موهای زيادی را ماموران پزشكی قانونی از دهان و حلق دختر ۱۴ ساله خارج كرده بودند. ..

سحر را كه توان نفس كشيدن نداشته خفه كرده و برای اين كه جسد سحر را در چمدان جای دهد دست و پاهايش را شكسته ...

چمدان را در بابلسر به رودخانه انداخته ...

اصغر قاتل يادت به خير...

استفراغ می كنم. عق می زنم می گريم اما ... نمی ميرم و ننگ بودن  ننگ به اصطلاح زنده بودن هنوز با من است...

 

۱۳۸۳/٤/٧ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

حكايت حال
۱۳۸۳/٤/۳ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

ميهمان خانه ی مهمان كش روزش تاريك

شهر شهر فرنگه ، از همه رنگه، رنگ و وارنگه، گاهی پررنگ و گاه كم رنگه، گاهی بی رنگ و گاه بد رنگه.

غصه داری فراموش كن قصه ی مارو گوش كن.. .

يك شنبه ۳۱ خرداد ۸۳ ساعت ۷ و ۴۵ دقيقه ی بعداز ظهر - نارمك ميدان ۷ هوض

كتاب فروشی ی گ... خالی از مردم . داخل كتابفروشی پ... نشسته و آرام سيگار می كشد. كتاب می خواند. می پرسم چه خبر می گويد هيچ . . .

دو شنبه ۱ تير ۸۳ -    ساعت ۱۰ بامداد- خ كريم خان نبش نادرشاه سابق. كتابفروشی ی چ ... چند نفر در كتابفروشی هستند . از آقای ح می پرسم چه خبر می گويد هيچ ... آن چند نفر از بخش موسيقی ی كتاب فروشی سراغ CD ی موسيقی ی EMMA SHAPLIN را می گيرند.

دو شنبه ۱ تير ۸۳ -    چهار و پانزده  دقيقه ی بعد از ظهر- خ كريم خان نبش ايران شهر...

صفي طويل از خودرو ها در گذر كنار پل ايستاده اند . دو دختر مثل پنجه ی آفتاب كنار خيابان ايستاده اند. صدای بوق بلند است. يكی سرش را از لای پنجره ی خودرو بيرون می آورد. فحش می دهد بلند. دخترها سوار يك خودروی پژو پارس می شوند و می خندند.

دوشنبه ۱ تير ۸۳ چهار و ۲۰ دقيقه ی بعد از ظهر - خ كريم خان پل هوايی ی عابر پياده

هوا گرم است و پل داغ داغ پسركی بساط پهن كرده . ترازوی توزين انسان و دفتر و كتاب مدرسه. چشم هايش پر از التماس . خيس از عرق . رهگذران كلافه می گذرند. صدای بوق فضا را گرفته است.

هر زمان هر كجا ...

صدای بوتيس دوبتيس از خودرو ها به گوش می رسد. جلوی هم می پيچند . خودفروشان به دنبال شوهر امشبشان هستند. كارگران بوی عرق می دهند و نگران فردای بی كاری هستند. كافی شاپ ها پر از ليوان های نيم خورده و ته سيگار های روشنفكرانه است. ميدان ۷ تير غرق در مشتاقان مانتو های جديد است. واگن ها ی مترو در هر ايستگاه از بوی تند عرق تن و گرمای بدن های خسته پر می شوند. كارخانه ها بسته می شوند. مدارس از هرويين موج می زند. دانشگاه خفه می شود. ايدز بايد اپيدمی اعلام شود.) وقايع اتفاقيه ۳ تير۸۳) مسافر كش ها سر يك مسافر با هم دعوا می كنند. كارمندان پشت ميزها چرت می زنند. كتاب ها را كسی نمی خواند. مو سيقی می ميرد.

من اين جا بس دلم تنگ است و هر سازی كه می بينم بد آهنگ است. بيا رهتوشه برداريم . قدم در راه بی برگشت بگذاريم . ببينيم آسمان هر كجا آيا همين رنگ است؟

شهر شهر فرنگه از همه رنگه . . .

 

 

 

۱۳۸۳/٤/۳ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

مگه مرض داری مريض می شي؟

يكی نيست به من بگه  بیكاري؟ سر پيری و دم دمای رفتن هوس نوشتن كرده ای ؟ اون هم وبلاگ نويسي.

چی كار كنم دلم رضا نمی ده ننويسم . هر چی بهش می گم بس كن خواننده نداری می گه بی خيال واسه خودم می نويسم. می گم من واسه چی بنويسم؟ می گه واسه من . . . واسه دلت.

نوشتن خوبه اما خوندن هم خوبه اگه نگم بهتره. چی بخونم؟ درسته كه جوونی ام رفته اما هنوز هم می شه خوند.

و نيچه گريه كرد - اروين يالوم ( نشر نی ) بها ۲۹۰۰ تومان

پيراهن ابريشمی ی سبز رنگ - هاينرش بول ( نشر مس ) بها ۸۵۰ تومان

جامعه شناسی ی خودمانی - حسن نراقی (نشر اختران ) ۱۳۰۰ تومان

سيذارتا - هرمان هسه

و . . .

باقيش باشه واسه بعد الان حوصله ندارم

۱۳۸۳/۳/٢٥ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

عشق و تنها عشق

حميد عزيز دوست و برادر ناديده ام.

مرقوم فرموده ايد:

کاش می فهميدی .... در خزانی که از اين دشت گذشت، سبزه ها باز چرا زرد شدند، خيل خاکستری لک لک ها در افق های مسی رنگ غروب تا کجاهای کجا پيچيدست؛ کاش می فهميدی .... زندگی محبس بی دیواریست و تو محکوم به حبس ابدی و عدالت ستم معتدلی است که درون رگ قانون جاريست. کاش می فهميدی .... دوستی، آش دهن سوزی نيست، عشق، بازار متاع جنسی است، آرزو گوهر جوانمردان است، مرده، هر لحظه، هميشه، هر آن در جهان بيشتر است. کاش می فهميدی .... چيزهايي است که بايد تو بفهمی، اما بهتر آن است کمی گريه کنم.

به نظر اين بنده ی كم ترين فريدون ميرزا معين الدوله ، منطق سركار منطق نيمايی است كه فرمود:

خانه ام ابری است / پس يك سر روی زمين ابری است.

برادر من همه ی ما همه چيز را از ديدگاه خودمان می بينيم و اين به نظر من حق همه است. اما نمی دانم چه اصراری است كه از همين ديدگاه هم قضاوت كنيم.

كاش می فهميدی كه عشق آن لحظه ی سبز پرواز يك گنجشك كوچك از روی شاخه ها است تا ابديت.

عشق رها شدن از زندان تنگ دنيا است - كه البته ابدی هم نيست - .

عشق آبی شدن سمان دود گرفته ی بودن ما است.

عشق احساس لزج هوس نيست. عشق آتشی است كه می پزد. نمی سوزاند.

و عشق اسطرلاب اسرار خدا است.

كاش تو هم برادر من می فهميدي.

ارادتمند سركار فريدون ميرزا معين الدوله

۱۳۸۳/۳/۱۸ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

آبگينه

راستی من شبيه چه چيزی هستم؟

 من شبيه يك روخانه ام . به شوق رسيدن به دريا سراسيمه و فارغ از خود از بالای كوه سرازير می شوم. پيچ و تاب می خورم و ناله و فرياد می كنم. به دريا می رسم در آن گم می شوم و ديگر هيچ. . .

من شبيه يك رنگين كمانم. چشم ها را در پی خود می دوانم . هر كس به نزديكم رسد و بخواهد مرا لمس كند دستانش در هيچ فرو می شوند.

 من شبيه يك پوتين سربازی ام. بيرونم واكس خورده و براق است و درونم بوی گند می دهد.

من شبيه يك خورشيدم. اگر مستقيم به من نگاه كنيد كور می شويد. اگر بخواهيد به نزد من آييد می ميريد. مرا از فاصله ای كه دارم پذيرا باشيد و زنده گی گنيد.

من شبيه يك كوهم در صحرايی خشك . هيچ چيز بر من نميرويد. هيچ چشمه ای از دامن من سرازير نمی شود. من اما ايستاده و مغرورم.

من شبيه يك چوب خشكم اما ريشه دار. رودخانه خروشان می آيد سهمگين اما من ايستاده ام و با تن خشك و نحيفم آن را دو نيمه می كنم چون ريشه دارم.

من شبيه مقدار ی مايعم. در هر ظرفی مرا بريزند شكل آن را می گيرم . می توانم كشنده باشم. می توانم زنده گی بخش باشم.

من شبيه شرابم. در هر ظرفی مرا بريزند ظرف مست می كند. می رقصد و می شكند و من باز تنها می مانم.

من شبيه يك تكه كثافتم. بوی گند می دهم و همه از من می گريزند اما برای رشد گل های زيبا لازم هستم.

 

 

۱۳۸۳/۳/۱۸ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

هنر آشپزی نمره ی ۲ ادامه

تماشاخانه ی مبارکه و سینماتوغراف

طرحی برای یک فیلم نامه

( نما داخلی – روز – راهروی دانشکده ی صنایع بغل کتابخانه )

دانشجوی پسر از روی صندلی ی پشت میز بلند می شود. کتاب ها و یاد داشت های خط خطی ی خود را بر می دارد و درون کیفش می ا ندازد، بی حوصله و از سر اجبار. سرش را از راست به چپ می گرداند و نگاه می کند گویی در جست و جوی فردی آشنا،  که پیدایش نمی کند.

اضطراب و تمنا از نگاهش پیدا است. کیفش را روی دوش می اندازد و چهره اش پر می شود از خشمی فرو خرده.

دانشجوی پسر وزنش را می اندازد روی پای راستش اما گام چپ را جلو نمی گذارد . هنوز منتظر است. سرش را بر می گرداند و از روی شانه ی چپ انتهای راهرو را هم نگاه می کند. می رود اما به سنگینی . نفس را با صدا بیرون می دهد.  جلوی در کتابخانه می رسد ساعتش را نگاه می کند. چند دقیقه به ساعت سه مانده است. شاید کم تر از پنج دقیقه.

کسی که سمت راستش بیرون کادر ایستاده با او بلند حرف می زند. بیش تر شبیه داد زدن است تا حرف زدن عادی:

-          ( با تحکم ) دیر شد بیا بریم دیگه . رامون نمی ده ها .

پسر : اومدم . بریم بابا . راه نمی ده که نده .

(دوست پسر داخل کادر می آید. دوربین در تمام این مدت رو به روی آن دو است و جلو تر از آن ها راه می رود.)

-         ( با صدایی آرام تر ) ورقای نیم ترمو تصیح کرده.

پسر: ( یا پوز خند و تمسخر) نیم ترم . . .

طول راه رو را می پیمایند.( دوربین هنوز هم جلو تر از آن ها است و هر دو را در مرکز خود دارد. )

به در کلاس می رسند. ( می تواند کلاس 304 باشد. دوربین نیم چرخی می زند تا پشت آن دو قرار گیرد.) در کلاس نیم بسته است. در را باز می کنند. میله های در داخلی که        لنگه هایش  روی هم قرار گرفت بدجوری توی ذوق می زند. در کلاس حدود 20 نفری نشسته اند. پسر دستش را به میله ها می گیرد . گویی دو دل است که آن را هل بدهد یا نه . ناگاه بر می گردد و از روی شانه ی راستش انتهای راهرو را نگاه می کند.

به نظر می رسد که سایه ای درون یک کلاس می رود. پسر دستش روی میله ها برای        لحظه ای باقی می ماند. صدای دوستش بلند می شود:

-         برو تو دیگه .

در میله ای را هل می دهد و وارد کلاس می شود. دوربین همان بیرون می ماند.

(صحنه داخلی – ادامه – روز سر کلاس 304       - صدای گنگ و مبهم فردی که جلوی تخته ایستاده به گوش می رسد. مهم نیست که چه درس می دهد . تخته اما پر شده از راه حل یک مساله . شاید پاسخ امتحان نیم ترم باشد.  کادر دوربین تماما با تصویر تخته و استاد پر شده. دوربین بر می گردد آرام و از راست به چپ. روی پسر توقف می کند. پسر مشغول یاد داشت برداری است. دوربین جلوتر می رود تا تصویر پسر درشت تر شود. حالا می بینیم که چیزی نمی نویسد . روی برگه ی کاغذی که جلویش پهن است تصویری نقاشی می کند خیلی بچه گانه از یک دختری که با خودکار سبز نقاشی شده و موهایش را روبان قرمز بسته  . )

صدای دوست پسر مانند یک زمزمه ی مخفی به گوش می رسد.

-         چه غلطی داری می کنی؟ اگه ببینت . . .

پسر: می خوام برم بیرون .

دوست: چی؟

پسر بلند می شود و سعی می کند آرام از کلاس بیرون برود.

استاد ( صدایش بلند و تحکم آمیز است) : کجا آقای محترم؟

پسر: ببخشین استاد شرمنده ام اما حالم خوب نیس باید مرخص بشم.

استاد: یعنی چه؟ ( باز هم با همان لحن تحکم آمیز ) مگه خونه ی خاله اس؟ . . .

پسر حرفش را می برد: ببخشید اما مثل این که . . .

( با دست دلش را نشان می دهد. دوربین در تمام این مدت فقط او را نشان می دهد. )

استاد: بفرمایید آقا . . . بفرمایید . مثل دبستان شده این جا . سرکار آقای ؟

پسر : مولوی استاد.

در صورت پسر درد موج می زند و دلش را می گیرد.

استاد : بفرمایید. . .

(پسر از کلاس بیرون می آید. دوربین هنوز روی همان صندلی است و جای خالی ی او را نشان می دهد و نیز جزوه هایش را که کاغذی که تصویر دخترک نقاشی شده بود نصفه و نیمه از لای صفحات آن پیدا است.  )

صدای استاد می آید: (کشدار ) بله . این هم نمره ی ایشان . شده اند هشت و سه دهم . کسی که این نمره را می گیرد باید هم بیرون روی داشته باشد.

( صدای خنده ی شاگردان در کلاس بلند می شود. بیش تر شبیه به یک خنده ی جنون آمیز. )

( صحنه داخلی – راهروی جلوی کلاس . دوربین جلوی در ایستاده و تصویر می گیرد. پسر از در بیرون می آید.اثری از دل درد در او نیست.  به سمت چپ می رود با عجله، اما       نمی دود. دوربین باز هم از راست به چپ می چرخد و از پشت سر او را دنبال می کند. )

پسر به سمت کلاسی می رود که آن سایه ی گنگ وارد آن شده بود. در کلاس بسته است. دست راستش را روی دستگیره ی در می گذارد . و آرام خیلی آرام در را باز می کند.          ( دوربین حالا از رو به رو ی او تصمیر می گیرد. پسر یکه می خورد و لحظه ای بعد غمی همراه با خشم در چشمانش نمایان می شود.) ( دوربین بر می گردد و از زاویه ی دید پسر تصویر می گیرد . این بار جهت حرکت دوربین از چپ به راست است. )

یکی از پنجره ها نیمه بسته است. بادی از لای آن تو می خزد. کلاس به گونه ای است که انگار اصلا کسی در آن جا نبوده و کلاس درس تشکیل نشده. یک کتاب روی یکی از    صندلی ها است که صفحه هایش در باد ورق می خورند. دوربین بر می گردد باز هم چپ به راست . تصویر پسر را می گیرد از رو به رو . پسر آرام و ساکت و دلخور یا دلمرده دم در کلاس ایستاده از جیب پیراهنش پاکت سیگاری در می آورد. با دست چپ آن را می گیرد و با دست راست یک نخ گوشه ی لبش می گذارد. پاکت سیگار را در دست چپ    می گیرد. با دست راست فندکی از جیب راست شلوارش در        می آورد . سیگار را روشن     می کند. به ناگاه دخترکی – در پشت سر نمایان می شود.    می خواهد وارد کلاس شود.

دختر: ببخشید.

با شنیدن صدای او پسر یکه می خورد و کنار می رود. مانده که چه کند.سیگار در دستش اضافی به نظر می آید.  دختر بی توجه به او به سراغ کتاب می رود . آن را از روی صندلی بر می دارد . از کلاس خارج می شود. پسر انگار که نمی تواند تکان بخورد لختی بر جای می ماند. به خود می آید وپاکت را در جیب پیراهن و  سیگار را به دهانش می گذارد. پکی محکم به سیگار می زند و دود را تماما فرو می دهد. باقی مانده ی دود را در هوا پف می کند صدا دار مثل یک آه . دود چرخ می زند. پسر دست چپش را دراز می کند و تلاش می کند تا آن دود را بگیرد. (دوربین حالا از زاویه ی نگاه پسر تصویر می گیرد.) دست بسته ی پسر رو به رو ی دوربین بالا   می آید تا جلوی چشم ها . حالا باز می شود. خالی است.

نوری تند و آبی رنگ تمام تصویر را می گیرد.

 

۱۳۸۳/۳/۱٠ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

من چه راه راه هستم امروز

سلام

امروز روز بزرگی است . چرا؟ محض ارا

ما تصميم گرفته ايم که امروز روز بزرگی در تاريخ بشريت باشد. چون در اين روز مهم چند ميليون نفر بچه به دنيا آمده اند.

چند ميليون نفر مرده اند.

ما در اين روز نفس کشيده ايم. با دوستانمان حرف زده ايم . حالمان قدری بد و قدری خوب است.

در اين روز باد آمده ، نسيم وزيده، آب جاری شده خورشيد در آمده و درخشيده بچه ها از سينه ی مادرانشان شير خورده اند. گريه کرده اند. ما هم گريه کرده ايم.

فجايع بسياری رخ داده اند. عشق های بسياری هم جوانه زده اند.

خوب اين همه دليل برای مهم بودن و بزرگ بودن امروز . قرار نيست که هميشه روز مرگ يا تولد يک کله گنده مهم باشد که . . .

در ضمن رسما علام می کنم که از اين به بعد هر روز مهم است. حتااگر يک روز گه مرغی باشد. احتمالا می توان ازآن روزهای گه مرغی به عنوان کود برای رشد و بلوغ استفاده کرد تا نهال وجود به بار نشيند درخت تناوری پر ثمر شود.

افاضه ی کلام فرموديم بس است. گل روی شما را می بوسيم.

کامران ميرزا صنيع الدوله

آها: ما اسممان را عوض کرديم جناب فريدون ميرزا معين الدوله فرموديند بهادر ميرزا را با کامران ميرزا عوض کن عرض کرديم چشم.

 

۱۳۸۳/۳/۱٠ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

هنر آشپزی نمره ی دويم قسمت ۵

اسفار ثلاثه

۱- يک روز  يک مهندس صنايع که به دليل کندی در شبکه ی شد آمد هميشه دير به اداره می رسيد و به همين خاطر آخر هر ماه مبلغی معتنابه از دستمزدش کم می شد تصميم گرفت تا ماشينی اختراع کند که دنده هوايی داشته باشد - توضيح : محل اداره ی ايشان خ قرنی نرسيده به پل کريم خان فيشرآباد سابق بوده است- . او اين ماشين را اختراع کرد . يک روز که در شبکه ی گره خورده ی شد امد گير کرده بود تصميم گرفت تا از دنده ی هوايی استفاده کند. دنده ی هوايی ی ماشين را چاق کرد و به هوا بلند شد. - توضيح معلوم می شود که ماشين ايشان هم مانند هواپيمای هارير ؛ همان هواپيمای آرنولد در فيلم دروغ های واقعی فابليت عمود پروازی داشته است. - مردم محترم هم که اين صحنه را ديدند شروع کردند به هو کردن و فحش های خواهر مادر دادن . - توضيح اين جوريه ديگه هر کی مثل بقيه نباشه فحش می خوره - مهندس صنايع هم سرش را از پنجره ی ماشين بيرون آورد که بگويد خودتان هستيد . - توضيح البته می گويند وی هم می خواسته متقابلا خواهر و مادر مردم را به هم پيوند دهد العهده علی الراوی- که ناگهان محکم خورد - توضيح : يعنی ماشين محکم خورد - به يک تابلوی بزرگ تبليغاتی - توضيح بيل بورد - و مهندس صنايع مرد .

نتيجه ی اخلاقی ۱- به هنگام راننده گی مواظب تابلوهای تبليغاتی باشيد.

                       ۲- به هنگام راننده گی اول يک جای خوب نگه داريد بعد فحش خواهر مادر بدهيد.

۲- يک روز يک مهندس عمران که از راه بساز و بفروشی پول و پله ای به هم زده بود رفت تا در ويلای کنار دريای خود استراحت کند. نصفه شب آب بالا امد و ويلا را به زير آب برد - البته اين جا بايد می نوشتم ويلا را به زير خود برد که ديدم خوبيت ندارد.- و مهندس مرد.

نتيجه ی اخلاقی: ۱- مهندسين عمران حتما ۳ واحد نجات غريق بگذرانند.

                        ۲- به هنگام استراحت در ويلای کنار دريا بستن کمر بند ايمنی الزامی است.

۳- يک روز يک مهندس مواد در يک کارخانه ی سراميک سازی استخدام شد. ۴۵ روز بعد مدير عامل کارخانه در اثر آور دوز مرحوم شد.

نتيجه ی اخلاقی: ۱- دو چيز در تربيت خيلی موثر است رفيق ناياب و زغال خوب

                        ۲- اور دوز برای سلامتی ضرر دارد.

۳- آخرش همه ی مهندس ها هم می ميرند.

گسسته شعر

اگر قرار بود شعرای بزرگ گذشته در زمان حال زنده گی کنند، چی می شد!

 

ديروز:

ای دلبر و دلدار من ای محرم و غمخوار من

ای در زمين مارا قمر ای نيمه شب ما را سحر

امروز

تو عزيز دلمی (۲ مرتبه ) تو چشات نشينه شبنم

ديروز

ای که از کوچه ی معشوقه ی ما می گذری - برحذر باش که سر می شکند ديوارش

امروز:

های های خوشگل خانوم - راندوو بيا سر کوچمون

ديروز:

حيلت رها کن عاشقا ديوانه شو ديوانه شو- وندر دل آتش درآ  پروانه شو پروانه شو

امروز

ديوونه ديوونه - ديوونه شو ديوونه - ديوونه غم نداره هيچ چيزی کم نداره

زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست

پيرهن چاک و غرل خوان و صراحی در دست

نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان

نيم شب دوش به بالين من آمد بنشست

امروز:

عمرا این یکی رو دیگه نگم . می خواین در جریده ی شریفه تخته بشه؟

 

 

۱۳۸۳/٢/٢٧ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

هآشپزی نمره ی دويم - قسمت۴

من العلوم المغناطيسيه و القمر المصنوع

اول وقت يوم الاربعا آقا ميرزا رضا کازرونی آمده دق الباب نمود. خوف کرديم که مبادا آپدان جماعت باشد. چاکران به فرموده رفتند به حضور آوردند. فرموديم من باب چه کله ی سحری آمده . مشتلق خواست. داديم . عرض کرد پسرش از ولايت جرمانی برگشته . رفته بوده هوخشوله ی صنعت درس مغناطيس و قمر مصنوع بخواند. حاليه برگشته يک باب قمر مصنوع آورده که با مغناطيس هوا کند.

آقا ميرزا رضا کازرونی هم جلدی به خدمت رسيده که بفرماييم اون طرنت کارسازی نمايند. عرض کرد به تازه گی جريده ها را مغناطيس کرده در اون طرنت طبع می نمايند. حاليه فرموديم به اذن ما بروند جريده ی شريفه ی هنر آشپزی را هم اون طرنت کنند. فلذا مقرر فرموديم بروند زمينی را در حوالی ی شميرانات به واسطه ی وجود اشجار و سنابل و خوش آب و هوايی ابتياع نموده يک عمارت کلاه فرنگی بسازند قمر مصنوع را هوا نمايند.

علی ای حال

به پسر آقا ميرزا رضا کازرونی - بهادر ميرزا- خلعت داده لقب صنيع الدوله اعطا فرموديم.

حکم محکم می فرماييم که من بعد کافه ی رعايا و محصلان فاکولته ی صنايع غير مستظرفه هر يوم الاربعا بی آيند اون طرنت جريده ی شريفه ی ما را قرايت کنند.

آقا ميرزا رضا کازرونی گفت در بلاد فرنگستان مقدار مبسوطی اطاق ساخته اند در اون طرنت به جهت اختلاط. قدغن اکيد می نماييم دخول به يک چنين مکان های خوف آوری از باب بيم مفسده و فسق کبيره و صغيره برای عموم محصلان فاکولته ی صنايع غير مستظرفه ممنوع بوده

فراشان را گماشته ايم هر که رعايت نکند کت بسته تحويل نسق چی باشی بدهند به جهت تمشيت.

تمام رعايا و محصلان فاکولته ی صنايع غير مستظرفه  از خوردن آش اماج و سير ترشی و آب گوشت بزباش و کله پاچه ممنوع و محظور اند. بهادر ميرزا صنيع الدوله عرض کرده بوی سير و چربی ی آب گوشت مغناطيس قمر مصنوع را فاسد می کند.

فريدون ميرزا معين الدوله

شهر اردی بهشت ماه جلالی

بلد طهران

۱۳۸۳/٢/٢۳ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

هنر آشپزی - نمره ی دويم قسمت ۳

شيرينکم

آن هنگام که گردآلوده و خسته

از فراز و فرود راه بی پايان

در می رسم

دستان مهربان تو

                       ای يگانه خواهر لاله ی بهار

تسلای رنجوری ی بسيار من اند.

شيرينکم

چونانم که

        مصلوب جلجلتا ،  

 فرازمند

            بر دار طعنه ی نارفيقان

و در شکسته قايقی

                    در تند باد نگاه های بيگانه

هراسناک  از زمزمه ها

و گلدان هايی که نه شمعدانی

     که خار می پرورند.

دستان مهربان تو

                  ای آشنای لحظه های بی خودی

مرهم بلافصل

                          زخم های کهن.

دستانت

                      ابرهای بهاری را می مانند

             پر رحمت و بازیگوش.

و در میان زلفت

                    بوی خاطره ی یاس ها می آید.

                نگاهت

خورشید امرداد ماه را مانند است

                                    در شادمانه ترین لحظه های

بازی های کودکان .

 

فرياد بر می کشم از تنگناهای درون

                        از لحظه ای که

به سان یک مرداب

            مرا در بر گرفته .

                                          فریادی گم شده در مغاکی تیره را مانم

            و        کوهستان وجود تو

                           مرا به خود باز می شناسد.

تو

کدامين آيه ی رحمت از سوره ی آفرينشي

کاين چنين آهورا  وار

                    من دوزخی ی مطرود را

 در اين وادی ی تف دیده

                      در این مهبط هول انگیز

                              تنهایی و ترس                                 در بر می گيری.

۱۳۸۳/٢/٢۱ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

هنر آشپزی نمره ی ۲ - قسمت ۱

هنر آشپزی نمره ی دويم - شهر اردی بهشت جلالی


اثر طبع خامه ی رضا منتظمی به فرمايش فريدون ميرزا معين الدوله


 

دستور زبان (صفت و موصوف + مضاف و مضاف اليه )

يک جنايتکار صاحب سبک - يک استاد روانی

يک پدر برگشتی - يک تاکسی ی فداکار

يک سنگ قبر ادبی - يک کتاب شکسته

يک بچه ی آدم خوار - يک تمساح دوست داشتنی

يک ترانه ی فجيع - يک جنايت پاپ

يک متروی خشک شده - يک چنار زيرزمينی

يک دانشجوی زيمنس - يک گوشی ی درس خوان

يک خيابان غمگين - يک فرد پرترافيک

يک قصه ی آجدار - يک لاستيک پر غصه

يک جنايتکار موسيقی - يک خواننده ی اعدامی

يک رويای پنچر - يک چرخ دم صبح

يک کارمند ساييده - يک لاستيک نمونه

***********

 

۱۳۸۳/٢/٢٠ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

 

هنر آشپزی نمره ی يکم در ۵ قسمت نوشته شده. لطفا از قسمت ۱ آغاز

 

نماييد! در ضمن به ياد داشته باشيد که قسمت ۱ درپايين صفحه است!

 

 

الخلاصه از پايين به بالا بخوانيد.

 

۱۳۸۳/٢/۱٩ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

نمره ی يکم قسمت ۵

شرح احوالات

يه روز يه فرشته ي مهربون و خندون رسيد به يه جناب مهندس صنايع جدي. فرشته گف:

- آق مهندس مي خوام مرام بذارم بهت حال بدم. يه آرزو كن برآورده كنم.

جناب مهندس صنايع جدي گف:

 - جناب فرشته من آرزو مي كنم كه سركار به من اجازه بدين كه بتونم 416، 237،10 آرزو بكنم.

فرشته گف:

 - خيلي باحالي بآ. . . باشه قبول.

و مهندس صنايع جدي شروع كرد به آرزو كردن:

1- آرزو مي كنم كه شيوه هاي مديريت ساختار يافته در سازمان ها اجرا شوند.

2-  آرزو مي كنم كه شبكه ي شد آمد بر اساس الگوريتم كوچكترين درخت در بر گيرنده تنظيم شده و عمل نمايد.

3-  آرزو مي كنم كه مباحث مربوط به مديريت كيفيت در سازمان ها جدي تلقي شوند.

4- آرزو مي كنم كه سازمان ها سياست كيفيت خود را صادقانه تنظيم نمايند.

5- آرزو مي كنم  كه همه ي افراد به مفاد استانداردهاي مجموعه ي 9000 ايزو آگاه باشند.

6-  آرزو مي كنم كه استانداردهاي مربوط به HSE در تمام سازمان ها حاكم گشته و رعايت شوند.

7-  آرزو مي كنم كه معناي مديريت پروژه به درستي بر همه آشكار شود.

8-  آرزو مي كنم كه روبوتيك در صنعت جايگاه خود را بي يابد.

9-  آروز مي كنم كه از ماشين هاي CNC استفاده اي مناسب به عمل آيد.

10- . . .

. . .

. . .

. . .

444444 - . . .

. . .

1745968- آرزو مي كنم كه بالاخره مهندسي صنايع جايگاه اصلي خود را در صنعت پيدا كند.

1745969 - آرزو مي كنم كه سازمان هاي بروكراتيك متكي بر الگوي وبر به شيوه هاي جديد مديريت هم توجه نمايند.

. . .

6514389 - آرزو مي كنم كه . . .

اين جا بود كه فرشته ي مهربون و خندون حوصله اش سر رفت و پر زد و رفت تو آسمون قايم شد. جناب مهندس صنايع جدي هم از شدت تاثر ناشي از برآورده نشدن آرزوهايش و بي معرفتي فرشته ي مهربون و خندون انفاكتوس كرد. مردم مهربون ديدن جناب مهندس صنايع جدي تلپي افتاد رو زمين.  مردم خبر دادن . چون شبكه ي شد آمد ايراد داشت،   آمبولانس دير اومد. جناب مهندس صنايع جدي هم مرد. ما هم مثل بقيه ي مردم رفتيم سركارمون.

 

 

زير گذر لوطي صالح

 

سلام آقا رضا

سلام آقا رضا موتوري، سلام داداش، سلام مرد.

آقا رضا اصلا فكرشم هم نمي كردم زمونه اين قده بي مروتي كنه. اين همه سخ بگيره. اصلا  فكرشم  هم نمي كردم كه من اين همه سخ جون باشم. . .

بعد تو آقا رضا موتوري. . . اين همه غربت و تنهايي . . .

يادمه اون روزي كه ممد الكي و نوچه هاش تو رو تو اون سينما زدن. من مث چوق الف واستاده بودم نيگا مي كردم . انگار فيليم يا تيارته . بعدش اصلا فك نمي كردم تو ديگه پيدات بشه.

لوطي مرامتو شكر. برگشتي خيلي يا ديده بودنت. تو دهلاويه، قصر خرمشهر، شامچه . . .

رضا ، آقا رضا موتوري صفا تو عشقه . خيلي وخته دلم واست تنگ شده . ديگه تو خابم نمي بينمت سالار. تو كه اين جوري نبودي. از تنهايي تركيديم بابا.

تنها شدم رضا موتوري جونم. تو اين شهر درندشت وسط اين همه آدم. نه جايي رو مي شناسم نه كسي رو . زبون بچه هاي اين دوره رو نمي فهمم رضا جون. يه جور ديگن. دلشون انگاري عاشق نمي شه. هيش كدومشون انگار نمي دونن مي شه با يه پيرن پيچازي با يه شلوار ساده عاشقي كرد. سخت شده        رضا جون موندن سخت شده. واسه هم لباساي آلاپلنگي         مي پوشن. مدام جلو هم سوسكه مي يان. پشت چش نازك    مي كنن. كارشون قلبي شده رضا جون موتوري ، دل ندارن انگار.

هيش كدومشون نمي دونن گذر لوطي صالح كجابوده. هيش كدومشون زير بازارچه راه نرفتن. شايدم تخصير ندارن. گذر لوطي صالح ، زير بازارچه، گذر نواب، باغ سپهسالار، ته شاپور اينا همه مال ما بود. الاني خرابشون كردن جاش ساختن. همين طوري قطار. پشت سر هم . تنگ و ترش و بي قواره.

رضا جون با مرام . حالا ديگه بچه هاي اين دوره دست ممد الكي و كريم آب منگلم از پش مي بندن.

من نمي تونم مث اونا باشم. عشق واسه من عشقه نه پيرن يا ماشين. نوكرتم من هنو پشتم خاكيه. من هنو دس به دلم        مي ذاري خاك بلن مي شه. من هنو عاشق اون چشايي يم كه از لاي چادر نماز نيگام مي كرد. من هنو عاشق اون دختريم كه واسه من تو سقا خونه شمع روشن مي كرد. من هنو مزه ي يه استكون چايي ي ننه ام رو به هيچ چي عوض نمي كنم. من هنو دلم تو ياد برو بچه هاي تير دو قلو مونده. دلم  مي خواد برم خيابون ايرون. آبسردار. لوطي من دلم مي خواد هندونه ها رو تو حوض حياط خونه خنك كنم. رضا مي فهمي تو مي فهمي.

راستي يادم رف بگم. قيصرم برگشته . آره از حبس دراومده اما اي كاش در نمي اومد. كاش اونم مث فرمون رفته بود. قيصر عملي شده. ديگه كسي رو  نمي شناسه جز گرت و دوا . نه غيرتي نه عشقي . . .

رضا موتوري دلم گرفته بود. گفتم اين شب جمعه ايه بيام سراغت يه درد دلي بكنم. خدا  بيامرزتت داداش. نور به قبرت بباره.

لوطي اين دست آخريه تو رو به صاحاب اسمت، تو رو به هرچي مرده قسم، يه دعايي يم در حق من بكن. جمالتو گل بارون داداش دعا كن منم زودترك بي يام پيش تو . خسته شدم . دلم تركيد.

خيلي چاكريم.

با صداي بي صدا

مث يه كوه بلند

مث يه خواب كوتاه

يه مرد بود يه مرد

با دست هاي فقير

با چشم هاي محروم

با پاهاي خسته

يه مرد بود يه مرد

شب با تابوت سياش نشست توي چشاش

خاموش شد ستاره

افتاد روي خاك

سايه اش هم نمي موند

هرگز پشت سرش

غمگين بود و خسته

تنهاي تنها

با لب هاي تشنه

به عكس يه چشمه

نرسيد تا ببينه قطره قطره

قطره ي آب قطره ي آب

در شب بي تپش

اين طرف

اون طرف

مي افتاد تا بشنفه

صدا صدا

صداي پا

صداي پا

 

 

 

سرچراغي

لطفا با مطالعه ي موارد زير از بين كزينه هاي داده شده مناسب ترين را انتخاب كنيد.

1- بوي عيدي ، بوي توپ، بوي كاغذ رنگي

آ

جوپ نايت

ب

آماريژ

پ

cool

 

2- شماره گان ميانگين چاپ كتاب2000 نسخه، جمعيت كشور 70 ميليون نفر

آ

رياضي شكر است.

ب

نقطه چين، پاورچين ، جورچين

پ

اذهب الي الامام يا اخي ( برو جلو داداش)

3- كاوش مقالات در مورد ارتباط بين مديريت پروژه و بهينه كاوي از رسانه هاي الكترونيكي

آ

اين ترنت

ب

اون ترنت

پ

in chat room : F/M?

4 - ساز مورد علاقه ي شما

آ

تو مثل گلي فقط يه كم خلي

ب

راك راك راكن رول

پ

cd ي جواد يساري (12560 ساعت MP3 )

5- اگر بخواهيم آغاز كنيم بهتر است از كجا شروع كنيم؟

آ

اكس + اسپيد

ب

تهران جلس نبش در لوس آنجلس

پ

اجلس يا ابي ان انت مريضا

( بنشين اي پدر جان به درستي كه تو بيمار هستي )

 

 

 

 

۱۳۸۳/٢/٩ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

نمره ی يکم قسمت۴

طلسمات مجربه

خفيه نويسان و راپورت چي باشي ها به شرف عرض ما رسانيده اند كه از سنوات ماضيه الي يومنا هذا يكي از اساتيد عظام و مدرسان گرام فاكولته ي مغناطيس و الكتريس علنا باب مخاصمه با محصلان فاكولته ي صنايع غير مستظرفه مفتوح نموده از آزار و زخم زبان هيچ دريغ نمي كند. حاليه به حد اعلي رسانده محصلان نفي مكتب مي نمايد. آميز يعقوب فالگير را فرموديم چاكران به حضور بي آورند. حكم محكم داديم كه زيج بنشيند. رصد كند. سعد و نحس طالع و كواكب ببيند. وردي طلسمي صناعت كند كه مهر محصلان در دل استاد        بي افتد. نشست. چله سر آمده به خدمت رسيد و عرض كرد: اوركا. ما نفهميديم چه بلغور مي كند. ديلماجان به خدمت رسيده عرض كردند يعني يافتم. ماحصل، طلسم زيادت محبت نوشته . آورده.

حاليه جميع محصلان فاكولته ي صنايع غير مستظرفه اين طلسم را مطابق با منظور نظر خود همراه كنند كه براي دفع بلا و كسب اجازه ي قبولي و نور چشم و صناعت قوه ي الكتريس خاصيت بسيار دارد.

يوم الاحد اين طلسم را در  آب اسطوقدوس  انداخته بماند تا سه يوم بعد. طلسم را از آب اسطوقدوس درآورده جلوي دربخانه چال نمايند. اگر جلوي درب فاكولته چال نمايند مستحسن است. آب اسطوقدوس را يوم خميس آفتاب نزده سر بكشند. محبت در دل استاد افتاده دفع شر مي شود. اجازه ي قبولي صادر و نمره 20 مي شود. آن طلسم اين است.

 

 -20 --- 12

يا مغناطيس

يا ذيمقراطيس

يا "ولت"

يا شخم

يا قلت

 

يا "اهم"

 

يا " فلو"

يا هلو

 

يا غار

يا " شار"

يا آدم بيكار

14/3

23 10 * 02/6

دهنههشتهفتششپنجچهارسهدويك

 

 

تيمچه ي حاج نايب

تيم واژه است فارسي به معناي بازار. تيمچه بعني بازارچه.

 

راسته ي بازار بعد از چهار سوق يك تيمچه است، تيمچه ي حاج نايب. پر است از دكان ها و حجره هاي كوچك و بزرگ . هر كسي متاع خودش را عرضه مي كند. متاعي كه با بقيه ي بازارها فرق دارد.

********

بازار پرشده از جنس هاي تقلبي و بنجل . جنس هاي زرق و برق دار، النگ دولنگ دار اما   بي كيفيت. بازار پرشده از قلب اما دل گير نمي ياد. اصلا نيس . انگار هيش كي ديگه تو كار دل نيس. همه قلب، همه تقلبي، همه بدلي. . .

********

حاج نايب از همدوره هاي مرحوم آقا تختي يه. هنو تو حجره ش عكس آقا تختي رو با عكس پورياي ولي كنار شمايل مولا نيگر مي داره. نشون هر كسي هم نمي ده. گذاشته واسه صاحب دلا . اينو خودش مي گه.

حاج نايب يه موقعي واسه خودش برو برو و كيا بيايي داش. نه اين كه حالا نداشته باشه ، نه هنوزم خيلي يا رو اسمش قسم مي خورن اما بين خودمون باشه حاجي ديگه داره از نفس مي افته. . .

حاجي، حاج نايب حق پدري گردن همه ي ما داره . حجره ها و دكوناي تيمچه رو اون واسه ما جور كرده، ارزون گاهي يم مجاني. فقط به يه شرط . شرط كرده كه فقط جنس با كيفيت بي ياريم. دل بديم به كار.

تو اين هيرو وير بنجل و تقلب گير آوردن دل سخته. كيفيت نيس. ماها روزاي اول       سخت ترمون هم بود.

يادمه يه روز بهش گفتم:

 - حاجي ، نايب خان مشتري يا ، مردم، همين جنساي تقلبي رو مي خوان . همين جنساي تو  بازار رو. حاجي اصلا مي گن كيفيت اون چيزي شده كه مشتري بخواد. اين همه      مي گن مديريت كيفيت يعني همين ديگه سياست كيفيت يعني دنباله روي مشتري بودن. . . .

حاج نايب يه نيگايي به من كرد و گف:

 -  نه جونم. مشتري امروز روز گيج شده. بسكي زرق و برق الكي ديده. ديگه فرق قلب و دل رو  نمي فهمه . ما باهاس نشونش بديم.

من گفتم:

 -  حاجي پس خلا كيفيت چي مي شه؟ پس جواب دادن به سليقه ي مشتري و خواسته ش چي مي شه؟

حاجي گفت:

 -  تو راه و چاه رو نشون مشتري بده اون وخ خودش انتخاب مي كنه. . .

 

تو دكون من - اول تيمچه است.- حرف شده حرف دل. مشتريام كم ان اما اوني كه مي ياد مي دونه سرغ دل اومده. متاع من ، متاع ساز و سوزه، موسيقي. خود حاجي راستش ، منو انداخ تو اين خط. خودش جوون كه بوده مثنوي خون بوده. گا گداري كه پا مي داده تو   قهوه خونه اي، تو جمع شب يلدايي. هنوزم بعضي وختا كه سردماغ باشه، اي، يه نمه    زمزمه اي مي كنه. تو مايه ي اصفهان اينو اون قد خوب مي خونه كه نگو:

ما همه اجزاي آدم بوده ايم

در فلك اين نغمه ها بشنوده ايم

مومنان گويند كآثار بهشت

نغز گردانيد هر آواز زشت

 

حاجي. . .  نايب خان . . . دمت گرم . . . دلت خوش . . .  علي يارت .

 

 حاجي مي گه موسيقي مال همه اس. گل و بوته نيس كه بكاريش تو خاك و بگي مال اين جاس. باور كنين حاجي هنوزم وختي صداي بنان يا قمر رو مي شنفه گريه مي كنه. شهناي بسم الله خان رو مي شنفه گريه مي كنه. سيتار و سه تار، آواز شجريان يا مرحوم عبدالحليم حافظ واسه ي اون شاخه هاي يه درختن.

حاج نايب . . .  نايب خان فرمايش كرد به من كه خنزر پنزر تو كار نباشه . رو راس بگو تو حجره چه خبره . گفتم نوكرتم سالار. مي گم چه خبره .

مشتري اگه دنبال دل باشه باهاس بگرده . پيدا مي كنه. يا علي. . .

 

غزل 1و2و3

كمانچه كيهان كلهر- سيتار شجاعت حسين خان - تبلاسواپان چات هوري

يه كار واسه لحظه هاي تنهايي وختي مي خواي خودت باشي. يه كار براي اين كه بگي موسيقي مال همه اس... مال ملت عاشقي.

قافله سالار

تار و سه تار محمد رضا لطفي -

اگه دلت بند يه كسي شده ، اگه مي خواي همراه كسي بشي كه ببرتت بيرون از اين خرابه ها و خونه ي نور و عشق بسازي، اينو گوش كن.

نغمه هاي سكوت

آندره آباور - باور كنيد بعضي جاهاي اين كار آسمونيه.

ثناي علي

تنبور شهيد سيد خليل عالي نژاد - اوني كه تو آتيش عشق سوخته برات مي گه . از اون كس و چيزي مي گه كه به خاطرش سوخت.

انتظار

سه تار مسعود شعاري- ياد مي گيريم كه ببينيم آسمون هم     مي رقصه . سماع مي كنه.

پيانوي مهتاب

كارل دوي - آرامش

فالگير

صداي زنده ياد عبدالحليم حافظ- مي گم موسيقي مرز نداره...

معماي هستي

سه تار محمد رضا لطفي، آواز محمد رضا شجريان- روز وصل دوستدارن ياد باد . . . حيف شد كه ديگه از اين كارا نمي شنفيم.

در آينه ي آسمان

كمانچه كلهر، تنبور،مرادي  تنبك،حدادي- مي خواي از يه در رد بشي بري تو آسمون؟

آرامش در رويا

آرنت اشتاين - واسه ي موسيقي درماني درس شده. بد نيس اگه بعد از يه امتحان خراب گوش بدي!

وحدت

آواز زنده ياد فرهاد مهراد- به ياد روزايي كه هنوزم تو حجره ها و دكونا دل گير مي اومد. روزايي كه خونه ها با زمين قهر نبودن. روزايي كه زالزالك تحفه ي باغ ونك بود.

قبيله ي ليلي

آواز زنده ياد عباس مهرپويا- موسيقي پاپ سال هاي دور اما با سيتاري كه دلت رو بلرزونه و صدايي كه خش داشته باشه.

داش آكل

موسيقي فيلم ساخته ي اسفنديار منفرد زاده- يه كسي كه فقط با دلش آهنگ بسازه و اصلا تحصيلات موسيقي نداشته باشه چي مي سازه؟ باهاس بشنفين تا بفهمين دل چي كار مي كنه.     واسه ي من بيان غم غربته. غريب بودن تو زمونه اي كه نه من اونو مي فهمم ، نه اون منو     مي خواد.

 

۱۳۸۳/٢/٩ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

نمره ی يکم قسمت ۳

95

 - گل دوم پرسپوليس را كسي نديد. متاسفانه مشكل برق وجود داشت . پژمان جمشيدي بعد از مدت ها گل زد تا تيمش سپاهان رو ببره. . .

 -  گل اول استقلال رو كسي نديد . متاسفانه دوربين ها جا موندند. رضا عنايتي دروازه ي سپاهان رو باز كرد . . .

 -  گل دوم استقلال رو كسي نديد . مشكل در امر ارتباط به وجود آمده بود. متاسفانه تصاوير رله نشدند. يدالله اكبري با ضربه ي سر دروازه ي پاس رو باز كرد . . .

 -  گل زيباي دوم هاشميان به شالكه . . .

 -  گل مهدوي كيا به مونيخ 1860 . . .

 -  صدو چهارده هزارمين گل دايي در تيم ملي. . .

 -  يك ميليارد و دوازدهمين گل تاريخ فوتبال. . .

 -  . . .

خيابان كريم خان نبش خردمند

 - " آقا تو رو خدا خودت رو وزن كن . . . "

پسر بچه التماس مي كند . كتاب و دفترش روي زمين پهن است. صورتش مثل گلي است  پژمرده . هوا سوز دارد.

خيابان ولي عصر رو به روي در پارك ساعي

 - " آقا تو رو خدا يه دونه آدامس بخر . . . "

دختر بچه التماس مي كند . صورتش مثل گلي است پژمرده . هوا سوز دارد.

خيابان . . .

 - " آقا تو رو خدا . . . "

اين گل ها را هم كسي نمي بيند. به گيرنده ها لگد هم بزنيد فايده ندارد. ايراد از چشم هاي ما است.

 

 

از اون گوشه ي دنيا

برام نامه نوشته

دنياي امروز دنياي پديده هاي عجيب است .

پديده هايي كه اگر خود نديده بوديم و كسي

برايمان گفته بود ، محال بود كه باور كنيم.

موسيقي هم در اين دنيا دستخوش پديده ها است.

يكي از اين پديده ها هنرمندي است گرانمايه

 به نام علي رضا افتخاري.            

آقاي افتخاري شاگرد مرحوم تاج اصفهان بود.

اگر اشتباه نكنم نخستين مجموعه اي كه از

ايشان منتشر شد در اواسط دهه ي 60 خورشيدي

بود با نام مهر ورزان با همكاري هنرمندان موسيقي در اروميه. زنده ياد تاج اصفهان بارها گفته بودند كه افتخاري اگر بخواهد مي تواند همه ي خوانندگان قديم و جديد را به خاطر نوع خواند و وسعت صدا پشت سر بگذارد. ايشان هم اين كار را كردند اما به نوعي ديگر. تعدد كارهاي انتشار يافته ي آقاي افتخاري به يقين بي همتا است. مجموعه هايي بسيار كه در بازه ها و مكاتب گوناگون موسيقي تدوين و نشر يافته اند  . از موسيقي رديفي ايران در مكاتب اصفهان و تهران گرفته تا موسيقي خانقاهي و حتا پاپ.

يكي ديگر از ويژه گي هاي بر جسته ي ايشان باز خواني آثاري است كه پيش تر توسط خوانندگان تواناي موسيقي ايران اجرا شده اند.

از جمله ي آن ها مي توان به تصنيف ميهن اي ميهن اشاره كرد. اين تصنيف نخستين بار با صداي استاد محمد رضا شجريان و موسيقي اي ساخته ي محمد رضا لطفي اجرا شد. جناب افتخاري با سفارش صدا و سيما اين تصنيف را باز خواني فرمودند. البته با حذف ترجيع بند ميهن اي ميهن و افزودن  اي خداي من آن هم با لحني فوق العاده سوزناك. البته كار ايشان بدين جا پايان نيافت . مجموعه اي كه با نام ياد استاد منتشر شد باز خواني ترانه هاي    بانو دلكش خواننده ي هنر مند سال هاي دور موسيقي است. اعتراض هاي بسياري هم بر سر اين كار پديد آمد كه صد البته به جايي نرسيدند.

زمان گذشت و پديده ي بازخواني رواجي بيش تر يافت. آقاي دكتر محمد اصفهاني هم از اين نمد كلاهي درست  كردند و بر سر  خلق خدا گذاشتند. خواندن دوباره ي ترانه ي مشهور و بي بديل امشب در سر شوري دارم از خوانده هاي بانو پروين و نيز تصنيف تو اي پري كجايي با صداي زنده ياد استاد حسين قوامي از كارهاي ايشان - آن هم در حد يك پديده - به شمار مي آيند.

 

 

اما گسترش اين پديده در موسيقي پاپ هم بسيار قابل توجه است. يكي از زيباترين كارهايي كه در اين زمينه ارايه شده مجموعه است با عنوان هديه ي كارون با صداي افشين. در اين مجموعه كارهاي هنرمنداني همانند نعمت الله آغاسي، حسن شماعي زاده، سياوش رپه ، سندي و . . . را مي توانيم دوباره بشنويم بدون اين كه دچار ابتذال شويم. چرا كه اين مجموعه به شكلي كاملا قانوني در داخل خاك پاك كشور تهيه شده و با مجوز رسمي وزارت ارشاد منتشر گرديده است. فقط توصيه مي كنم به هنگام شنيدن اين مجموعه مراقب باشيد كه با اجراي حركت موزون - رقص سابق - آن هم از نوع بندري اش دسته گل به آب ندهيد.

 

۱۳۸۳/٢/٩ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

نمره ی يکم قسمت ۲
۱۳۸۳/٢/٩ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

نمره ی يکم قسمت ۱

هنر آشپزي

 

 

 

اثر طبع خامه ي رضا منتظمي

 

 

 

نمره ي يكم

 

شهر فروردين سال 1383 خورشيدي مطابقه ندارد با سنه ي سيچقان ييل

 

گراور سازي و طبع : مطبعه ي برادران اخوان - بلد طهران بازار نعل بندها

 

 

فيدوس

. . . يوم الاثنين طرف غروب صداي دق الباب استماع گرديد. چاكران را امر فرموديم  مفتوح نمايند. به خدمت رسيده عرض كردند آميز عبدالزكي ملك الكتاب آمد متضرعا استدعا دارد زيارت نمايد. فرموديم بي آيد . آمده به دست و پا افتاده با يك حالي ضجه زنان و صيحه كنان . مدام اشك مي ريخت . آخر سري باد به جانش افتاده از حال رفت. چاكران به فرموده كاهگل و گلاب آوردند مشتمال دادند حالش جا آمد . عرض كرد : فداي خاك پاي جواهر آساي وجود مباركتان شوم خانه خراب شدم. فرموديم مثل آدم حرف بزند ملتفت امور بشويم كه قضيه چه بوده. معلوم شد كه پسرش را فرستاده مملكت پاريس فاكولته ي طب درس علم طبابت ياد بگيرد. رفته. ولد چموش سر از مكتب خانه ي مادام لومر در آورده . عوض درس طب آرت تحصيل نموده.حاليه آمده طهران يك باب سينماتو غراف آورده كه تماشاخانه داير كند به جهت اعلان و عرضه ي پروگرام هاي خارجي. يك قسم عجيبي اطوار مي نمايد . موي سربلند كرده پلاس پاره مي پوشد. آميز عبد الزكي ملك الكتاب داشت عرض حال مي داد كه چاكران آمده عرض كردند آسيد مرتضا كازروني علاقبند اذن دخول مي خواهد. داديم. آمد. پريشان حال و نزار مويه كنان عرض كرد پسرش رفته ولايت جرماني علم الاشيا بخواند . سربند دو سال نشده آمده. انگاري چيز خور هم شده مدام پي چله نشيني است. دم غروب هر يوم مي رود لقانطه به جاي صناعت و قرائت مدام حرف   مي زند. معلوم شد اين مرض مسري بوده كه نوه ي حاج ممد آقا عتيقه فروش -              كه راسته ي بازار حجره دارد- هم گرفتار شده. فرستاده بوده كالج صناعت فاكولته ي صنايع غير مستظرفه . درس حراست و تامين بخواند. سر سال هوا برش مي دارد آمده سراغ ابوي و حاج  ممد آقا كه بازارچه را با تلمبه مجهز كند. گفته خوبيت ندارد آدم جاي نا امن كسب رزق و روزي كند. گفته پروگرام مي دهد امنيه چي ها بي آيند تلمبه چي گري كنند و هكذا.

آن ديگري عرض كرده از اتازوني بر مي گردم مي دهم پروگرام كنند كه شوارع هر بلد را بلديه پر از اشجار و سنابل كند و اتوبوس سيمي مي آورم در طهران كه به جاي بخار با مغناطيس و الكتريس بجنبد.

مشتركا كافه ي ايشان يك قسم مبسوط اطوار غريبه دارند. حرف هاي نامعقول مي زنند. بستني ريخته در قهوه مي گويند قابوجينو . هكذا بسيار.

مطلب مهمه بود. فرموديم چاكران بروند عين التجار ممقاني و آميز يعقوب فالگير و حاج ميرزا آقا همداني زغال فروش را بگويند به تعجيل خدمت برسند. حكم محكم فرموديم پنج از دسته گذشته ي يوم الثلاثا به جهت به شرف عرض رساندن ماوقع و قنسولتاسيون شرفياب شوند.

پنج از دسته گذشته ي يوم الثلاثا جميعا آمده يا قدوس كشان و مويه كنان التماس كرده كه تدبيري كنيم براي رفع اين مرض و فتنه .

حاليه بعد كل قنوسولتاسيون و تدبر و تدقيق در پروگرام تحصيلات فاكولته هاي مختلفه و استماع نظرات آقايان قرار مقرر گرديد كه به جهت حفظ الصحه ي عامه و انتباه كافه ي شباب ، جريده ي شريفه اي به حليه ي طبع آراسته گردد كه مطابقه كن با جرايد مشهور و معمور ممالك راقيه ي فرنگ. علي هذا مقرر شد حاج ميرزا آقا همداني زغال فروش اول وقت يوم الاربعا برود وزارت اصحاف به جهت گرفتن باشپورت و تكميل دوسيه. شش از  دسته گذشته يوم الاربعا آمد به حضور برسد. عينهو شتر زخمي. به شرف عرض رسانيد كار طبع جريده مرگ مفاجات است. بايستي دوسيه ي تمام آقايان حاضر و تقديم كميسري گردد. هر كدام از حضرات بروند فوتو غرافي سه عدد فوتو غراف تمام رخ بگيرند. رونوشت سجل مي خواهد . رو نوشت اجازه نامچه ي مكتب خانه مي خواهد . مي فرستند نظميه به جهت سو سابقه . مي فرستند عدليه به جهت سابقه ي عدم دخول در محبس و دوستاقخانه.  مي فرستند بلديه جهت اخذ عدم سابقه ي معاضدت با طبيعت . . .             مي فرستند وزارت حفظ الصحه ي عامه به جهت نداشتن تراخم و ماخوليا و شاقلوس و گري و كوري و . . . مي فرستند . . . حاليه بعد طبع جريده اول خطر است. اگر مطلب به تريج قباي كسي بر بخورد واويلا است. سر و كار با نظميه و عدليه و آژدان و محبس و دوستاقخانه و غل و زنجير و داغ و درفش است. مستغرق اين احوال فرموديم آميز يعقوب فالگير زيج نشيند و رصد كند . رمل و اسطرلاب بي اندازد سعد و نحس كار را به عينه ببينيم. انداخت عرض كرد سخت و پر خطر راه است.

نادم گشتيم. فرموديم چه كنيم؟ عرض كردند جماعت به حضور برسند به جهت كريتيك . رسيدند. في الحال الي صباح يوم بعد قنسولتاسيون نموديم.

ماحصل قرار مقرر شد كه وجيزه اي طبع كنيم كه جميع علوم ماضيه و جاريه ، اسباب ترقي ممالك راقيه، شروح آثار الباقيه ، حكمت و تاريخ و جوغرافي و رياضيات و مغناطيس و علم الابدان و علم الاشياء و كيميا گري و رمالي و جن گيري و پولتيك و اكونوميك و كريتيك در آن به ما هو موجود ، موجود بوده باشد. به جهت ايز گم كردن هم مسما يش مي كنيم به  هنر آشپزي. لكن به جهت مخالفه و معانده با جماعت نسوان في مي نيست فرموديم آقا ميرزا رضا منتظمي كتابت نمايد.

حاليه قدغن اكيد و حكم محكم مي نماييم كه:

جميع محصلان فاكولته ي صنايع غير مستظرفه هر يوم دو نوبه اين وجيزه ي شريفه را خوانده از بر نموده و به خود فوت نمايند. به جهت رفع قولنج و باد روده و تراخم و گري و دفع مار و عقرب و ساس و شپش و زياد شدن سوي چشم و قوت بازو. مجرب است.

كافه ي محصلان فاكولته هر هفته يوم الثلاثا آمده از روي اين وجيزه كتابت نموده در اين امر جد و جهد نمايند. مكتوباتشان را بي اندازند كوزه ي سركه ،‌هفت سال بماند. به جهت فرج در شدت و اشتغال و كسب مال حلال و زيادي اولاد ذكور و دوري از چشم زخم حسود.

نسق چي باشي را امر فرموديم هر كه رعايت نكند بگيرد گوشمالي سخت بدهد آدم شود.

حاليه اگر مخاطره نشد نمره ي دويم اين وجيزه را هم به حليه ي طبع مي آراييم.

هر كدام از رعايا و اذناب فاكولته كه قصد دارند مطلبي به شرف عرض ما برسانند به اين نشاني مكاتبه كنند.

طهران - سبزه ميدان - تيمچه ي قزلباش ها - نبش حمام وزير - حجره ي شخصي فريدون ميرزاي معين الدوله

 

آسيد مرتضا كازروني علاقبند مي گويد به تاز گي در فرنگستان قمر  مصنوع هوا كرده اند و علم مغناطيس راه انداخته اند مسما به اون طرنت . حاليه جماعت كارسازي كنند ما هم قمر مصنوع هوا نموده اون طرنت راه مي اندازيم. هكذا فعلل فتفعلل.

 

فريدون ميرزا معين الدوله

سنه ي 1383 خورشيدي - بلد طهران

 

 

درباران

 

 

آن مرد آمد.

آن مرد در باران آمد.

آن مرد خيس شد.

آن مرد مريض شد.

آن مرد پول نداشت.

آن مرد دوا نخورد.

آن مرد مرد.

 

 

۱۳۸۳/٢/٩ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows  

 

کافه ی رعایای ممالک محروسه ی ایران بالاخص جمیع اعوان و اذناب و محصلان فاکولته ی صنایع غیر مستظرفه بدانند . ما فریدون میرزا معین الدوله فی یومنا هذا مطابق با ۶ اردی بهشت ماه جلالی بعون الله الملک الاعلی و کارسازی ی جماعت یاران قمر مصنوع هوا نموده با علم مغناطیس اون طرنت راه انداخته ایم. آقا میرزا رضا منتظمی کتابت می نمایند جمیع تقریرات ما را . حالیه کافه ی رعایا منتظر باشند کاین هنوز از نتایج سحر است.

۱۳۸۳/٢/٦ - فریدون میرزا معین الدوله | پيوند | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows